OURGROUND
1 Comment

Bijlmerboefjes

Op mijn vaste traject (lijn 51 richting Westwijk en weer terug) staat een van mijn favoriete betonnen kolossen. Wie dit traject vaker bereist kan het niet zijn ontgaan dat tegenover halte Spaklerweg, op een afstand van slechts 350 meter, een zestal reusachtige flats staan waarin mensen gevangen zitten. Ook wel bekend als de Bijlmerbajes. De lieve metroreiziger – ik in dit geval – zit ingeklemd op een plastic kuipje naast een dikke vent die luidkeels belt en tegenover een mevrouw met boodschappentassen van waaruit een prei steekt. Onze bestemmingen zijn onderling uitwisselbaar. We gaan op huis aan, naar kantoor, de uni, misschien zelfs naar de kroeg? En soortgelijk aan deze metro glijden elke dag metro’s gevuld met mensen die ook op hun beurt weer op weg zijn naar allerlei bestemmingen, aan de Bijlmerbajes voorbij.

Verveeld kijk ik op van mijn mobieltje. Ik werp een blik naar buiten door een raam waar ‘Ajax’ met een sleutel in staat gekrast. Aan de overzijde van Halte Spaklerweg staan de kolossen met wel honderd tralies waarachter zich honderd criminelen bevinden. Wellicht kijkt een van hen nu uit over een Amsterdam dat door de tralies in een raster van vierkanten is verdeeld. En ziet hij in de onderste vakken van dit eeuwige uitzicht, de wit-blauwe slangen uit station Amstel rijden. De trams krioelen tussen de kantoren en de huizen en verdwijnen in de verte richting de Arena of de Zuidas uit zijn zicht. De discrepantie tussen mijn uitzicht en dat van hen is overweldigend groot. Om melancholisch van te worden. Terwijl ik op mijn mobieltje een bericht schrijf: ‘Hé schat ik ben er bijna, nu ter hoogte van Amstelstation, tot zo xxx zet jij alvast water op voor de rijst?’, blikken criminelen naar beneden. Terwijl ik mijn zorgen over een te schrijven scriptie van mij af schud, biggelt er een werkelijke traan over een getatoeëerde traan van een Bijlmerboefje die zijn zonden overdenkt. En terwijl ik verlang naar rijst met sperzieboontjes, verlangt op een afstand van slechts 350 meter een honderdtal mensen naar het zitten in de metro. Wellicht maakt dat de Bijlmerbajes wel zo wrang: niet ons uitzicht op een paar betonnen kolossen maar het uitzicht van hen op ons.

Louike Stassen (1991) bestudeert in het dagelijkse leven de schone letteren. In zijn nachtelijk leven bestudeert hij het dagelijks leven alsof het is beschreven in schone letteren. Ook is Louike verkozen tot ‘mooie man’ door Halina Reijn en Carice van Houten in hun boek ‘Antiglamour‘ en is hij model voor Tijgertje en Woelrat.

Wat: contemplatie in lijn 51 richting Westwijk
Waar: halte Spaklerweg
Waarom: verwondering over het verschil van slechts 100 meter tussen boef en forens
Website: HydroBoyz

About the author:
Has 76 Articles

1 COMMENT

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top