OURGROUND
No Comments

De tram – geen drama maar toneel

Amsterdam en de tram zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Elke Amsterdammer kent het welbekende plingeltje als teken dat je moet oppassen of is wel eens met zijn fiets in de tramrails gereden met mogelijk een valpartij als gevolg. Toen ik nog niet in Amsterdam woonde was de tram altijd een feest. Spannend, zo tussen al die honderden fietsers, voetgangers, auto’s en scooters. Ik snapte er vooral niets van dat mensen de weg wisten met de tram. Hoe kan je in godsnaam de route weten? Inmiddels, nu ik hier zo’n tien jaar woon, weet ik eindelijk hoe de lijnen lopen. Echter pak ik, net als veel andere Amsterdammers, eigenlijk altijd de fiets.

Hoe kan die liefde van vroeger nu weg zijn en kies ik altijd voor mijn trouwe tweewieler? Hier zijn meerdere redenen voor. Ten eerste is er die val door de trambaan, die niet bevorderlijk is geweest voor de relatie. Daarnaast betekent wonen in de stad: HAAST. Haast en de tram gaan niet samen. Naast dat je eerst een kwartier staat te verkleumen in de kou, kom je bijna altijd te laat op je bestemming aan. Naar buiten kijken wordt vaak bemoeilijkt door een vettig laagje waarvan de oorsprong wat dubieus is. (Iemand met een bewaxt kapsel die even zijn rust vindt tegen het raam?) Daarnaast de temperatuur. Het is altijd bloedjeheet in de tram. Op de een of andere manier zit ik altijd bij de instroom van vieze warme lucht (nee, dit is nog niet de overgang). En als het regent, dan is het pas echt erg. Dan ruikt het naar natte hond. BAH!

Ondanks deze irritaties word je af en toe gedwongen de tram te nemen. Wanneer je fiets kapot is bijvoorbeeld. Heel even is er dan paniek. Oh nee, moet ik echt met de tram? Maar als ik aan het idee gewend ben kan ik er toch wel weer van genieten, net als vroeger. De pret begint al bij de halte. Je staat met mensen te wachten waar je normaal gesproken nooit mee in contact zou komen en kunt zo heerlijk ongegeneerd observeren. Een stel kibbelt in een taal die ik niet kan verstaan. Een oudere man blijft maar ijsberen naast me. Als de tram dan eindelijk arriveert, sprint de beste man gelijk zenuwachtig naar voren om als eerste binnen te komen. Mooie – hele jonge – meisjes met een ontevreden gezicht die al kauwgombal blazend naar binnen lopen, zonder in te checken. Dat zou ik met mijn brave borst nooit durven. De onhandige moeder met (huilende) kinderwagen die wanhopig om zich heen kijkt naar ruimte. De oudere man met wandelstok die trillerig naar binnen loopt waarna de grote vraag volgt: wie staat er op? Kinderen onder de tien jaar met mobiele telefoons (ja, ik ben vast ouderwets). En lollige tramchauffeurs die de ingesproken stem aanvult met zeer relevante informatie zoals: “De Albert Cuypmarkt dames en heertjes voor appeltjes en peertjes” en “Alle huisvrouwtjes, hier zit de Hema voor een lekkere rookworst!”. Dat is toch prachtig? Een beter toneelstuk over een doorsnede van de Amsterdamse diverse samenleving zie je niet gauw.

Wat: pak eens de tram
Waarom: voor de mooiste observaties
Waar: de tram
Website: gvb.nl

About the author:
Has 114 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top