OURGROUND
5 Comments

Fietsen in Amsterdam: zonder haat op straat

gc_fietsergernis-2897‘Are you wearing your helmet Darla? I sure hope your bike has a reflecting flag on the back’, checkt mijn Amerikaanse oma vol onbegrip als ik al fietsend met handsfree het overzeese telefoontje opneem. De Amsterdamse fietscultuur. Het gros van de buitenlanders zal het nooit snappen.

Ik vind die fietscultuur iets heel moois hebben: mensen in pak op de fiets, koffertje aan het stuur, één op de stang – één op het zadel – en een vrouw in wapperende rok achterop, hand-in-hand fietsen, een hond in de bak en ouderwets je hand uitsteken voor richting. Ik houd van mijn fiets. Tijdens het spitsuur sneller dan de auto, gratis parkeren en vrijwel CO2-vrij. Maar de échte waardering voor dit voertuig heb ik pas sinds kort. Lange tijd was ik een proleet op twee wielen.

Op mijn negentiende werd ik de trotse bezitster van een rijbewijs. Van mijn oefenrondjes Sloterdijks industrieterrein moest ik me plots nerveus en fietser ontwijkend in een massieve Toyota stationwagen de smalle grachten af manoeuvreren. Op dat moment realiseerde ik me iets: Amsterdam is een fietsrepubliek en wij fietsers kunnen uitermate asociaal zijn. Een fietser in Amsterdam neemt geen deel aan het verkeer. Nee. Een fietser gaat ergens heen. En wanneer ik als fietser vijf minuten te laat van huis vertrek, dan moet al het verkeer om mij heen wijken. No shame in my game, die 5 minuten moeten en zullen worden ingehaald.

Op weg naar werk nam ik regelmatig, al crossend, een shortcut door de Leidsestraat, waarbij één of twee kamikaze toeristen zich dagelijks voor mijn fiets wierpen. Het fietspad, dat is van mij. En de stoep, de trambaan en de autoweg het liefst ook. Haten op de horde bakfietsmoeders die zich worstelen door de putten in het wegdek, de opstoppingen door veel te brede fietstaxi’s en het geklungel van toeristen op rode Macbikes. De (eigenlijk) prachtige fiets-pr voor de stad bezorgt mij altijd een flinke portie verkeersagressie. De meest chagrijnige fietser heeft altijd voorrang. Is het een vorm van illusoire superioriteit? Dat ik me als ‘goede’ fietser, beter voel dan de rest, en dus de verkeersregels aan mijn laars mag lappen?

Kort geleden was ik getuige van een incident, waarbij een fietser al bellend door rood licht scheurde en werd geschept door een van rechts komende auto met groen. Schade? De automobilist was de lul. Vorige week werd ik onaangenaam verrast, toen mijn buurman sans gêne besloot zijn stalen ros naast die van mij te parkeren – zijn slot door mijn frame heen. Met z’n drieën naast elkaar fietsen en tegen het verkeer in. Bellen, mail checken en Facebooken – veelal met koptelefoon op. Soms hebben we totaal geen boodschap aan andere verkeersdeelnemers.

Fietshandhaving vond ik lange tijd flauwekul. En nog steeds overtreed ik zelf regelmatig de regels. Maar – en misschien ben ik een verbitterde observator– door sommigen wordt de algehele fatsoennorm overgeschreden. Aan hen wil ik iets meegeven. De fiets is meer dan een middel om van A naar B te komen. Laat je telefoon voor één keer in je tas, fiets eens op rustig tempo, kijk om je heen en geniet van de visuele pracht van onze stad. Bezweet en buiten adem op je werk aankomen is ook niet alles.

About the author:
Has 37 Articles

5 COMMENTS
    1. Darla

      Bepaalde plekken in de binnenstad zijn inderdaad vrij fietsonvriendelijk. Ik woon zelf in de Spuistraat en kan mijn huis per fiets alleen bereiken door over de stoep of tegen de richting in te fietsen (het fietspad is eenrichtingsverkeer).

  1. Me

    En lieve fietsers, doe in godensnaam je licht aan!!! Deed het vroeger bijna ook nooit. Maar echt, vanuit de auto zie je die zo’n donkere schim gewoon heel slecht!!! En inderdaad, ook dan is de automobilist weer de lul…

    1. Darla

      Helemaal mee eens. Alleen jammer dat mijn lichtjes dagelijks gejat of vernield worden…

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top