OURGROUND
No Comments

Invoegen kan dodelijk zijn

Het Amsterdamse verkeer is niet de meest vreedzame plek op aarde. Heb je geen dwaze fietsers bijna op de motorkap dan is er altijd wel een middelvinger of een geagiteerde toeter die je laat merken dat er zeker geen sprake is van pais en vree. Aangepast als ik ben zie ik het autorijden inmiddels ook als uitlaatklep. Ten eerste is het de enige plek waar ik keihard durf mee te zingen met Dolly Parton. Daarnaast is het ook dé plek waar ik ongegeneerd woedend kan zijn op mijn medeweggebruikers en daarmee op alle andere dingen die me die dag dwars zitten. Niet erg aardig maar niemand heeft er last van en ik ben het kwijt. Toch vind ik mezelf een beschaafde weggebruiker als ik het vergelijk met wat ik soms zie en meemaak.

Ineens staat hij vlak naast me. De chauffeur van een best wel mooie zwarte auto waarvan ik het merk je schuldig moet blijven (als vrouw denk ik in kleuren, niet in merken). Een rood aangelopen hoofd, vuist in de lucht en vuurspuwende ogen. Ik vermoed hij mij, al schreeuwend met consumptie, duidelijk wil maken dat hij het niet helemaal oké vindt dat ik zo laat pas begon met invoegen bij de wegwerkzaamheden op de Hoofdweg. Is ook  irritant maar ik had het even niet gezien. Vergeven en vergeten zou je denken. Not. Ik ben niet zo bang uitgevallen, maar plotseling opkomend geweld kan ik niet zo goed verwerken. Deze man is als een duveltje uit een doosje op 2 centimeter na tegen de zijkant van mijn kleine autootje (ook zwart maar niet van hetzelfde soort als van deze meneer) komen te staan. Naast hem zit een vrouw en achterin een klein kind. De vrouw kijkt me niet aan en drukt zich stevig tegen de stoel om de naar mij gerichte dreigende vuist te ontwijken. Ze wil liever geen collateral damage worden en gelijk heeft ze. Deze man is woest. Op mij.

De eerste gedachte die in mij opkomt is lachen en laten zien dat ik maar een klein vrouwtje ben. Hij denkt toch vast dat vrouwen niet kunnen rijden (kan ik hem overigens niet helemaal ongelijk in geven). Hij zal vast wel inbinden als hij merkt dat ik nauwelijks met mijn voeten bij de pedalen kom. Ik doe mijn raampje een beetje naar beneden. Charmes en beleefd blijven helpt altijd is mij geleerd. Maar mijn glimlach en geplaybackte sorry doen hem niks. Sterker nog, hij wordt alleen maar roder. “Rotwijf!!” (kut-of tyfuswijf c.q. hoer, kan het ook geweest zijn). Daarna volgt er iets wat ik niet helemaal kan volgen omdat ik mijn raam heel snel weer dicht heb gedaan om zijn met spetterend schuim doordrenkte verwensingen buiten te houden.

Ik overdenk mijn opties. Zal ik uitstappen en redelijkheid verwachten? Neen. Moet ik schaapachtig blijven lachen? Héll neen! Dat geeft duidelijk een rode lap effect. Moet ik dan toch echt mijn kickboks-lessen in de praktijk gaan brengen? Mmm.. Ik analyseer mijn kansen. Lompheid en overgewicht versus klein en redelijke reflexen, niet geheel onmogelijk. Wel jammer dat ik vergeten ben aan welke kant de lever ook alweer zit voor de ultieme knock-out stoot die ik inplan. Ik begin te vermoeden dat ik op die invoegstrook moeten blijven wonen. Als is het het laatste wat hij doet, hij gaat me er niet tussen laten en ik kan niet voor of achteruit. Ondertussen gaat de man rustig door met tieren. Zijn handen gaan al naar het portier en ik denk dat het niet lang meer zal duren voordat hij zijn auto verlaat om mij serieus van jetje te geven.

Net wanneer ik heb bedacht niet te gaan huilen maar hardop tegen mezelf roep ‘Oke Mariek, verman je, stap uit en los het op!’ is daar dan het verkeerslicht wat veranderd van hoge bloeddruk rood naar stralend groen. Blijkbaar overtreft het mogelijk missen van een groen licht het verbaal en fysiek in elkaar timmeren van een dom incompetent wicht (dat rijmt, ik ga het op een tegeltje zetten!). Al gebarend en vloekend gast de zwarte auto richting het kruispunt om net op tijd door donkergroen linksaf te slaan de Postjesweg op.

Een hele fijne dag meneer. Eikel! Lummel! (stoerheid komt altijd achteraf) Wat fijn dat ik uw vrouw niet ben.

Wat: Mot met medeweggebruikers
Waar: Hoofdweg, west
Waarom: Omdat sommige mensen heel heethoofdig zijn
Website: Verkeersagressie uitgelegd

About the author:
Has 44 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top