OURGROUND
2 Comments

Liever (niet) verliefd?

Deze week werd mij de legendarische opmerking voorgeschoteld: “Ik zou wíllen dat ik verliefd op je was”, nadat ik vroeg naar het ontbreken hiervan. De geciteerde man in kwestie was een serieuze ex-scharrel, lees: iemand waar je meer dan vier-en-een-halve keer het bed mee hebt gedeeld. Met zijn negen woorden concludeerde ik dat hij niet hotel de botel van mij was, is of ooit zou worden, ondanks de nobele ambitie. Nu vormen de man in kwestie en ik een leuke som van vertier en prettige conversaties, wat nog wel eens resulteert in gefronste voorhoofden wanneer blijkt dat we geen twinsetje zijn. Uiteraard ligt dit aan hem, aan mij én aan ons samen, maar ik voorzie inmiddels een heuse Amsterdamse trend, welke ik graag ongevraagd met jullie wil delen. Hier komt het.

SINGLE

Wanneer is goed, goed genoeg? Wanneer stoppen we met zoeken naar het hoogst haalbare? Of zijn we alleen nog maar op zoek naar een bepaalde vrijblijvendheid, zonder enige binding? Omdat we denken dat het zogenaamde groene gras het geluk vertegenwoordigt? Ik zie én hoor om mij heen dat deze epidemie zich in ons dorp verspreidt. Vreemdgaan, scharrelen, dubbeldaten op een avond – en dan heb ik het over het feitelijk boeken van meerdere afspraken – zijn aan de orde van de dag. Noem me oud – dat ben ik namelijk ook – maar ik smacht stiekem naar een rustig potje Rummikub met een vaste partner. Als we niet uitkijken, worden we hier in Amsterdam als Japan. En worden als Japan, is niet cool. Het is het land dat uitsterft omdat huwelijken uitsterven, wat knuffelcafés heeft om contact te voelen en waar nog nooit zo weinig babies zijn geboren.

Japan marriage

japan

Ik hoor mensen denken: dan heb je de ware nog niet gevonden, en de ware jou. Als ontzettende mannenliefhebster ontmoet ik dus wel significant leuke chaperonnes. Ik zie ze bij het vriesvak, in de kroeg en bij de bushalte. Maar op een of andere manier moet alles tegenwoordig on the down-low, zoals mijn semi-Molukse collega vandaag nog riep. Er niet voor uitkomen dat je gebonden bent, dat is pas vrijheid.

LOVE

Het erge is: mea culpa. Ik wil eigenlijk Rummikubben, maar ik ben net zo erg als de meneer in kwestie. Vlinders bestaan niet, want de rups zelf komt nooit uit. Nu heb ik besloten dat ik hier iets aan wil gaan doen. Dat begint bij bewustwording en dat eindigt met het schrappen van idiote voorwaarden op eisenlijstjes. Geen verstoppertje meer dus, maar echt en eerlijk op zoek naar de vlinders.

549354_10205414678059807_5910744348309796020_n

Ons moppie Susanne is een soort van gave wonderwoman. Fervent festivalgangster én feestorganisator (komm schon Alter, weetje wel) Sjonge jonge, beter wordt ’t niet, kinders! En gelukkig heeft inmiddels een hele leuke jongeman dit opgemerkt. Voor de oplettende lezers: dit stuk is al eerder op OURGROUND verschenen en inmiddels is onze Suus niet meer op de markt. Ze is happy in love aan het hokken en aan het Rummikubben in de Pijp! Helaas mannen…

Foto’s © Kirsten

Wat: Vlinders zoeken
Waar: Artis.
Waarom: Omdat vlinders tof zijn.
Website: (de muzikale noot)

About the author:
Has 132 Articles

2 COMMENTS
    1. Milou

      Bedankt voor je opbouwende feedback!

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top