OURGROUND
7 Comments

Dit is waarom ik single ben

Ik ben 28 jaar. Ik ben single. En blijkbaar heb ik een complex.
Laat mij even middels wat scenario’s schetsen hoe dat is.

Vorige maand was ik op een trouwerij. Het beruchte boeket-gooi moment was daar, waarop menig toeschouwer schreeuwde “Dar, jij bent de volgende!” en ik een forse duw kreeg richting het stukje vloer onder de voeten van de bruid.

De quasi vriendelijke “hey Dar, hoe is het met je?” die iemand me gisteren toewierp,  bleek een retorische vraag. Ter zake komen zouden we; al voordat ik de kans had om te antwoorden volgde “en ben je nou ein-de-lijk aan de man?”

Mijn kapster keek me onlangs indringend aan via de oh-zo confronterende spiegel, waarop ze voorzichtig vroeg: “wordt het niet eens tijd dat jij gaat settelen Dar… Je bent ook al  bijna 30.”

Maar ook in familiekringen ben ik ‘die arme, eeuwige vrijgezel’ en trotseer ik de medelijdende blikken van mijn oom en tante als ik onder het genot van een tompouce vertel dat ik weleens leuke mannen ontmoet, maar nog steeds in een me myself and I situatie verkeer.

En dan heb je ook nog de self-proclaimed psycholoog: “Dar, weet je wat het is? Jij hebt geen partner omdat je dat niet wil. Je kiest voor je carrière, je bent te zelfstandig, je wil vrij zijn, je bent te kieskeurig en je valt op de foute mannen. Typisch deze generatie, een consequentie van kiezen is het uitsluiten van andere mogelijkheden. Je ben immers een prima uitziende vrouw, je bent succesvol, welbespraakt én grappig. Het kan niet anders dan dat jij voor dit lot hebt gekozen.” Als ik die naar me toegeworpen krijg, dan antwoord ik lacherig dat het complex in elkaar zit. En dan vraag ik ter referentie of ze Spiderman hebben gezien. Het is inderdaad moeilijk om een relatie te onderhouden, aangezien ik overdag Kathy Kane ben en ’s avonds in Catwoman transformeer – begrijp je?

Maar nu serieus. What the heck? Er zijn blijkbaar slechts twee rolmodellen die als ‘singles maatstaf’ dienen: het succesvolle, independent happy-single Samantha Jones type met een ‘I don’t need no man’ mentaliteit, of de in self-pity Ben & Jerry’s zwelgende Bridget Jones. Onterecht word ik in beide hokjes gedrukt.

Waarom ziet men single zijn als een faalstatus? Waarom wordt er raar opgekeken omdat ik nog niet voldoe aan het huisje-boompje-beestje ideaal? En al helemaal naarmate ik ouder wordt, lijkt de vraag over het liefdesleven van een steeds groter belang. Overal waar ik kom word ik geconfronteerd met Tinder-achtige praktijken en romantische Say Yes To The Dress programma’s. De liefde lijkt wel een verplichting, voortgetrokken door de commercie. In mijn ogen is dat niet waar de liefde om draait. 

De échte reden waarom ik nog single ben? Ik gooi mijn goede pareltjes gewoon niet voor de zwijnen en ik wil niet settelen puur omdat ik niet alleen wil zijn. Het is niet zo dat ik het per sé leuk vind om single te zijn, maar ik heb de man waarmee ik wil zijn nog niet ontmoet. En ik heb daar vrede mee. Ik ben niet hopeloos. En ik ben niet naarstig op zoek. Ik heb vrede met mijn onwetendheid over hoe en met wie ik zal eindigen. In die tussentijd (want ik kan immers lekker doen waar ik zin in heb) probeer ik te definiëren wat belangrijk voor mij is en wat ik verdien. Het potje op mijn dekseltje volgt vanzelf wel.  Rome wasn’t built in a day either.

En tuurlijk, ook ik heb soms een moment van zwakte. Alles wat ik doe – van opstaan tot mijn havermoutontbijtje maken, van boodschappen doen tot mijn vakantie vieren, van mijn verzekering regelen tot mijn nieuwe huis inrichten, van m’n lekke band fixen tot een muurtje schilderen en van werkpromoties vieren tot verdriet verwerken – ik doe het alleen. Ik mis af en toe ook slaap-lekker-smsjes of ander luvvie-duvvie gedoe. En wil ook weg van vluchtige seks en oppervlakkige contacten. Maar – een man in mijn leven maakt niet het verschil tussen gelukkig en ongelukkig. En zo hoort het ook te zijn. Dat geluk heb je toch juist nodig om het überhaupt met iemand te kunnen delen?

Grote denkers als Newton en Richard Strauss beamen dat goed alleen kunnen zijn leidt tot grote hoogten op creatief gebied. Telegraaf kopte onlangs ‘vaste relatie maakt vrouwen dik’. Een man die de wc-rol keer op keer verkeerd-om ophangt is ook niet alles. En mijn moeder baarde na haar 37ste nog twee kinderen… Volgens mij heb ik nog jaren te gaan en is dat helemaal niet zo erg.

Lange leven het single zijn.

About the author:
Has 37 Articles

7 COMMENTS
  1. Nicole

    Top blog Darla, je zou bijna denken dat het probleem gecreeerd wordt door de mensen om je heen. Vaak wensen anderen anderen je dingen toe die ze zelf belangrijk vinden. En dan kan het zijn dat ze zoals bij jou de plank misslaan. Maar als singles coach krijg ik toch ook veel vrouwen die er stiekem wel een probleem mee hebben. Da’s dan weer een lastige :))

  2. Kim

    Ik moest zo hard lachen, dat de vrouw die tegenover mij zat meteen wilde weten wat ik aan het lezen was. 🙂

  3. Gltte

    Geweldig #icanrelatetothis

  4. Astrid

    Je bent pas 28, geniet ervan!!! Als je er zelf echt last van krijgt is het vroeg genoeg om je druk te maken. Ze zijn gewoon jaloers 😉

  5. Marie-Louise

    Herkenbaar en dan ben ik nog ouder dan jij ook -:).

  6. Mar

    Mooi geschreven! En ik snap hm helemaal;)

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top