OURGROUND
1 Comment

Spuitpoep met Paultje

Ik had diarree. Al dagenlang liep ik met een soort voorjaarsmoeheid en lichte buikgriep rond. Ik niet alleen, zo’n beetje mijn hele omgeving schijnt er last van te hebben. Het is een trend die van mij weer snel mag overwaaien. Ik ging naar de première van de voorstelling van vriendin I. Die staat tegenwoordig met haar eigen cabaretprogramma in het theater. Het is, hoe zal ik het zeggen, een heel aparte voorstelling. Het ging namelijk echt helemaal nergens over. Gelukkig schrijf ik haar recensie niet. Of heb ik dat nu net gedaan? Laat ik alleen nog zeggen dat het volledig kut was. Meer zeg ik niet.
“Zo Paultje, hoe vond je de voorstelling?”
“Ja schat, echt heel apart. Ik kan het niet goed onder woorden brengen maar je ziet dat het veel werk heeft gekost.” Ik probeer onopgemerkt om mij heen te kijken maar ik zie zo snel geen nooduitgang.
“Ik heb geprobeerd mijn donkere kant te laten zien. Zeg maar dat ik de hel wilde uitbeelden en dat……”
‘Sorry lieverd maar ik moet enorm schijten. Ik ben zo terug.’
Heerlijk diarree, soms kan je er echt op vertrouwen. Je weet dat het zo om het half uur komt en het was alsof mijn darmen wisten dat ik in een rotsituatie zat.

Snel liep ik de wenteltrappen van het theater af. Op naar het kleine kamertje. Op naar het potje. Het potje schrikt zich straks een rotje. Maar mijn vrolijke ontsnapping werd abrupt verpest. Ik moest nu echt vreselijk snel op de pot gaan zitten anders zat ik met een groot probleem.
Mijn hele lichaam schreeuwde alarm.
Met 240km per uur sjeesde ik de wc in. Met een ruk trok ik mijn broek omlaag. Met een enorm kabaal loosde ik mijn afval in de witte afvalemmer. De wc dus.
Een uitmuntende ‘aaaaaah dat lucht op’ kwam uit mijn mond. Moe en voldaan rustte ik tegen de wand van mijn tijdelijke territorium.
Ik spits ineens mijn oren. Hoor ik het goed? Ben ik in alle haast toch weer iets vergeten?
Vrouwenstemmen.

Ik hoor vrouwenstemmen. Ik zit met mijn aars op de vrouwen-wc. Maar ik heb netjes de bril naar beneden gedaan. Zal ik de deur opendoen en zeggen dat ik de bril naar beneden heb gedaan maar dat ze verder geen last van me zullen hebben?
Een soort kudde heeft zich inmiddels in de kleine ruimte gebivakkeerd. Ik verroer geen vin. Ik doe zelfs moeite om niet meer te ademen. Ineens krijg ik het gevoel dat ze met zijn allen op de grond zijn gaan liggen om te zien welke schoenen de wc bezet houden. Ik trek mijn benen de lucht in. Het kost me erg veel moeite om mijn benen in de lucht te houden, niet van de bril met mijn blote aars te glijden en niet meer te ademen.
Het geluid valt stil in de ruimte. Ze zijn er nog wel maar ze zijn ineens allemaal stil. En op dat moment begin ik weer te schijten. Een enorm kabaal. Zeg maar dat de Jostiband live vanuit mijn aars komt aanzetten. Met de toeters voorop.
Ik doe enorm veel moeite om het tegen te houden maar door het samenknijpen begin ik anaal te fluiten.
Kan ik me nog meer schamen dan op dit moment?
Er klinkt gelach. Het is natuurlijk heel grappig aan de andere kant en ik hoor een stem die ik ken.
‘Paultje zit je nou hier bij ons op de wc?’
Het is vriendin I.
‘Nee ik ben het niet!’

Paultje, onze gastblogger van deze week, traint niet alleen zijn kringspier maar zijn gehele lichaam. Hij is namelijk (personal) trainer. Daarnaast vermaakt hij ons met (vunzige) verhaaltjes via zijn Facebook groep: ‘het verschrikkelijke leven van Paultje’. 

Wat: spuitpoep
Waar: het komt wanneer het komt, soms gewenst en soms ongewenst
Waarom: omdat je de dag ervoor hebt gezopen, een broodje shoarma hebt gegeten of ziek bent
Website: lekker spuitpoep filmpje

Tagged with: , ,
About the author:
Has 76 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top