OURGROUND
No Comments

Top 3: gek groepsgedrag

Maakt het bestellen van een chai latte je een hipster als je die diezelfde ochtend een quantum fysisch probleem hebt opgelost en diezelfde avond plannen hebt om pils te strepen op de Zwarte Cross in Assen? Nope. Maar zo’n hokje maakt het leven natuurlijk wel stuk-ken makkelijker en zeker overzichtelijker.

Een realistischer indeling wordt vaker en veel gemaakt aan de hand van het dier dat je bij je draagt, het voertuig wat je bestuurt, of de sport die je beoefent. Men vindt dat makkelijk en dat is het natuurlijk ook. Wielrenners onder elkaar zitten er tijdens een eerste ontmoeting nooit ongemakkelijk bij; gespreksstof is er immers genoeg. De dikte van de banden, gebakkelei over de te late levering van de nieuwste ventieldopjes, het is allemaal geoorloofd. Mits je wielrenner bent. Ander kom je er echt niet mee weg.

Hetzelfde geldt voor cavia bezitters, bestuurders van een mini, of lelijke eend, motorrijders en verzin er zelf nog maar een paar. M’n punt is duidelijk, hoop ik. Mocht je het geluk hebben binnen zo’n specifieke subgroup van de samenleving te vallen, word je onderworpen aan het heel arsenaal aan ongeschreven reglementen, geheime begroetingsvormen and what not.

Ook in ons mooie Mokum is dit aan de orde. Mocht je binnenkort toetreden tot één van deze drie subculturen, let dan goed op. Mocht je al lid zijn? Knik dan naar hartelust en instemmend mee.

1. De Trotse Hondenbezitter

IMG_4220

Ik waan mij een kennel. Vaker wel dan niet heb ik een hond te logeren. Mijn buren snappen er geen lor meer van en verdenken me van keuze-stress tijdens de aanschaf van zo’n viervoeter, zo vaak ik van hond verwissel. Niet is minder waar. Het allerallerliefst zou ik zelf moeder worden van een pup (en ik weet ook al precies wat voor één, een tekkel) Maar baan en huis zonder tuin weerhouden me. Oppassen vind ik dus echt het leukste wat er is en ik sleur het beest in kwestie dan ook wel 4 tot 5 keer mee naar buiten om mee te pronken. Weer of geen weer, hij gaat potverdorie met me mee.

dog

Wat me tijdens zo’n wandeling overkomt verbaast me iedere keer weer. Ik ben gevraagd om een play-date met de baas van een loopse labradoodle, de grimmige eigenaar van een windhond wees me op samenstelling van de ontlasting en een Jordanese dame op leeftijd barstte in zingen uit toen ze mij de naam van m’n oppashond Schooier hoorde roepen. Het schijnt de titel te zijn van een oud-Amsterdams volkslied, weet ik na een potje googlen. Ik stond er altijd maar een beetje verbouwereerd bij, iets mompelend over de mooie kleur van het beest z’n vacht. En toen…stilte. In de wereld van de Trotse Hondenbezitters ben je dus echt een eikel als je niet iets vindt van of doet met de hond van de ander. Dan weet je dat.

2. De Ballige Boten Bestuurder

Zelf ben ik niet zo’n waanzinnige Kaptein, maar veel van mijn vrinden zijn dus wel van die botenbestuurders. En toegegeven: niets leuker dan nautisch doen met vrienden in de zon met rosé. Apart wereldje is het wel, I must say. Heel zwart-wit. Iedereen is óf extreem aardig óf echt extreem naar. En met ‘naar’ bedoel ik met (al dan niet gevulde) glazen gooien, vlaggen van boord trekken en je oor eraf toeteren. Bij een potje varen hoort natuurlijk ook een potje drinken en dat bevordert de sfeer op het water soms wel, maar vaker niet. De scheidslijn ligt rond pak ‘m beet 5 0’clock (wine o’clock). De tijd dat de zwemvesten en kinderen van boord gaan en de flessen druivendrank worden ontkurkt. Vanaf dan is niemand meer veilig en is het ieder voor zich. Rosé wordt niet gedeeld met andere vaarders (mits gegooid naar het hoofd), evenmin als een schaars toilet aan boord. Botsingen zijn onvermijdelijk en een fikse ruzie daarna ook. Typisch.

3. De Haastige Hardloper

Run

Tijdens een van mijn gezonde periodes ren ik wel eens een rondje V-park. Wanneer ik door die grote, mooie poorten ren moet ik me altijd weer even aanpassen. Aan de wereld van de renners. Waar competitie overheerst en rengenot het ondergeschoven kindje is. Zo’n gezonde periode volgt vaak na een paar weken professioneel de beest uithangen waardoor mijn tempo nogal te wensen over laat. Na rondje 1 puffend hebben afgelegd word ik me van ze bewust: de renners om mij heen. Meisje met roze shirt op rechts loopt zo’n 100 meter in een moordend tempo voor me uit, atletisch gebouwde man haalt me voor de eerste (of is het al de tweede) keer in, vrouw met zadeltassen waggelt in hetzelfde tempo met me mee. Oh-oh. Het loeren, kijken en vergelijken begint. En niet alleen door mij. Iedereen is super gefokt bezig met renprestaties. Op zich super goed natuurlijk, want zo houd je jezelf een beetje scherp. Maar het zou allemaal wat gezelliger kunnen: een bemoedigend knikje in plaats van de haastige ik ben toch veel sneller-look. Let’s try!

Wat: gekke groepjes
Waar: Amsterdamse leven
Waarom: het gebeurt
Website: wat interessante achtergrondinfo

About the author:
Has 100 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top