OURGROUND
1 Comment

Het leven van een gestructureerde chaoot

Chaotisme: mijn religie. Mijn rommelige bureau: mijn altaar. Toch schaam ik me kapot voor mijn rommeligheid, ben altijd me-ga jaloers op van die super punctuele, tactische meidjes waarvan nooit een nagellakje afgebladderd is en hun to-do lijstjes altijd on point zijn. Warrig en ietwat verstrooid strompel ik door het leven, mezelf verbazend over de goede beslissingen die ik per toeval neem. Vaak heb ik het idee dat ik balanceer op de dunne scheidslijn, tussen succes en de goot. Flinterdun is die lijn. Maar dat balanceren gaat dus de laatste tijd verrassend goed en dit heb ik te danken aan mijn pas ontdekte hang naar gestructureerde chaos. Say whut?

Chipped-Nails

Structuur is de brave antonym van chaos, dat lijkt me duidelijk. Structuur, een vies woord vond ik altijd. Toch kan ik niet zonder, blijkt. En word ik zelfs gék als er ook maar íets of iemand met mijn structuur loopt te sollen. Want achter die verfrommelde paasei-papiertjes, notitieboekjes, opladers en allerhande stickers, kaartjes en bonnetjes schuilt wel degelijk een constructie waar een accountant een stijve van krijgt. Ik merk het meteen als de kantoorpoets aan m’n bureaurommel heeft gezeten. What. The. Fuck. DOE. Je?!

lisa-whatmoughs-desk

Deze structuur is een leidraad waar omheen chaos kan woekeren. Maar dat dit niet alleen voor de materiële wereld geldt, maakt me soms een melancholische gek die bang is voor verandering. Wanneer de relatie tussen twee vrienden uitgaat, kan ik oprecht over de zeik zijn, boos bijna. En wanneer één van de twee dan vervolgens doorgaan met het leven en een nieuwe verkering opsnort weet ik niet waar ik het zoeken moet en ben ik vaak nog pissiger dan alle direct betrokkenen. Vooral in het Amsterdamse, waar ieders vrienden toch ook echt urban family zijn, kunnen levensveranderingen in de vriendenkring me echt op de stang jagen. Zo vertrok vriendin N. vorig jaar met man en kind naar Hong Kong. Hong -fucking- Kong. Ondanks het feit dat dit natuurlijk echt te gek voor ze is, blijf ik de emigratie tot op de dag van vandaag ontkennen zoals je dat doet met een kater op een doordeweekse dag. Ook als vrienden bínnen Amsterdam verhuizen, raak ik in de war. Vaak genoeg stond ik bij nieuwe bewoners van het oude huis van vrienden op de voordeur te rammen. Zelf woon ik al bijna 10 jaar in hetzelfde Amsterdamse huis, go figure.

Verandering in de structuur die ik veilig vind, maakt me gek. Binnen de lijntjes kleur ik niet, maar kras ik als een bezetene en zegeviert de chaos. Alles daarbuiten moet gewoon lekker hetzelfde blijven, daar geldt voor mij ‘stilstand is vooruitgang’. En nu ik dit weet en heb omarmd kan geen perfect gemanicuurde hand me van m’n stuk brengen.

Verhuizen? Geen haar op m’n hoofd. Die troep op mijn bureau? Laat ik lekker liggen. Sorry alvast, poetsvrouw op kantoor. #sorrynotsorry #noshame. Die rommeltjes are here to stay.

Wat: over de chaoot die erg lekker gaan op structuur
Waar: m’n leven, bureau, huis etc.
Waarom: ’t brengt best veel rust
Website: meer structuur? Begin hier maar vast mee

About the author:
Has 100 Articles

1 COMMENT
  1. Bart

    Ik mis de gember en de pesto shake.

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top