OURGROUND
No Comments

Valentine’s Vreselijke Valentijnsdag

In de loop der jaren ben ik Valentijnsdag steeds minder gaan waarderen. Het is er één in de categorie “vroeger was alles beter”. Ik heet namelijk Valentine en ben jarig in de zomer. Mijn moeder vond het zo zielig voor me dat dan alle andere koters op de camping stonden en ik in m’n remy kaarsjes zat uit te blazen, dat ze mijn verjaardagspartijtje plande op Valentijnsdag. 2 keer per jaar jarig, wat wil een kind nog meer? Precies.

Het euvel begon zo rond mijn 14e, zo rond de tijd dat ik overstapte van die ongemakkelijke inlegkruizen naar tampons en staar wedstrijden hield met de coole jongens met glimmende bomberjacks bij de snoepautomaat in de grote kantine. Toen werd het pas echt naar, dat hele Valentijnsgedoe. Bij ons op de middelbare deden we mee aan de verneukeratieve “Rozenactie”. Populariteits-thermometer van het jaar en daarom even gehaat als geliefd. Zoals je waarschijnlijk wel begrijpt kon je je crush een anonieme roos sturen, in theorie. In de praktijk stuurde je ALLE besties du jour zo’n verlept geval, wat resulteerde in een fikse strijd om de titel “Populairste Meisje van de School”. Giechelende maar stiekem heel gefrustreerde meisjes trippelden door de gangen, op weg naar het volgende lesuur waarin er zomaar weer op de deur gebonkt kon worden door de commissie om jou een nieuwe felbegeerde trofee te overhandigen. De horror. Echt waar, die school, die veranderde elke 14e februari in de set van Mean Girls.

Mean girls

Daarna kwam de tijd van vaste verkering. In ’t durp waar ik opgroeide was een schandaal snel verspreid. Zo ook het gerucht dat m’n verkering me bedonderde. Ik hem daarna ook, als wraak (Hè, we waren 16, toen mocht het nog). Deze epos naderde zijn explosie tijdens -jawel- Valentijnsdag. De dag van reclame-romantiek. Op deze dag stond mijn nietsvermoedende bijna ex-verkering voor de deur met een bos rozen en een loei duur cadeau. En ik met een rode kop van woede aan de andere kant. Pats. Boem. Auw. Mijn eerste en hopelijk laatste smack in the face verkocht ik toen, in de deurpost van mijn ouderlijk huis, aan deze jongeman. Gelukkig zijn we nu hele goede vrienden.

Date bike

Toen werd ik groot en verhuisde ik naar de stad. Met m’n vriendje aan mijn zij ging ik op avontuur. Alles zien, doen & uitproberen, dat was wat ik wilde. Op één van onze Valentijnsdates dineerden we bij een sjiek restaurant. Menutje, champagne, the works. Onze serveerster vond ons wel schattig geloof ik, want we kregen gratis chocolade truffels, scroppino, likeur én haar telefoonnummer. What?! Van schrik beende ik naar de wc en liet ik mijn date verbouwereerd achter. Echter, de serveerster achtervolgde me en fluisterde me daar naast de sjieke linnen handdoekjes dat ze wel zin had in een spannend avontuurtje. En dan vooral met mij. Holy flying fuck! Doodsbenauwd rende ik terug naar tafel en sommeerde m’n date te rennen.

Deze Valentijnsdag heb ik besloten m’n boerenkiel aan te trekken en mijn heil te zoeken onder de rivieren. Nu maar hopen dat een groene Oetel zich over mij zal ontfermen. Ander drink ik maar gewoon heel veel bier. 

Wat: Valentijnsdag
Waar: huilend in een hoek
Waarom: het loopt altijd gek af
Website: deze mensen hadden het nog zwaarder

About the author:
Has 100 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top