OURGROUND
No Comments

De woelige waarheid achter homohaar

gaysIk zit voorover gebogen, beetje spelend met mijn eten en tegenover mij zit vriend ‘R’. Hij kijkt naar mijn armen en dan naar mij. “Hoe lang heb jij geen seks gehad?” “Mag ik even weten hoe jij tot die vraag komt na het bekijken van mijn armen?” “Het haar op je armen schat. Jij doet altijd gehele ontharing als je seks hebt en aangezien je armhaar nu 10 cm lang is wil ik weten wat voor muur van haar jij op de rest van je lichaam hebt ontwikkeld. Is dit je afweermechanisme? Moet Tarzan eerst door je jungle voordat ie je grot in mag?” Heb ik mijn haar laten staan om mannen af te weren? Vast en zeker, het zal je vast niet verbazen maar in homotermen ben ik nu veranderd van een twink in een otter. Niet omdat ik dat zelf wil maar omdat de homo graag mensen in een hokje stopt. Dat ik verder totaal niet aan het vooropgestelde plaatje voldoe doet er niet toe in homoland. Ik ben nu een otter en als ik aan zou komen ben ik een bear. Dat hele gedoe van continu beoordeeld worden op uiterlijk en seksuele voorkeuren is juist waarom ik een muur van haar heb ontwikkeld. Puur uit zelfbescherming. Zelfkastijding. Want ik vind haar vies.

Ik voel me nu uiterst onaantrekkelijk en het laatste waar ik aan wil denken is seks. Ik vind mannen momenteel allemaal iets viezigs hebben en ik ben erg blij met mijn mannelijke heterovrienden die niks over homoseks willen horen. Al mijn vriendinnen vragen steeds waarom ik nog geen vriend heb en waarom ik toch geen leuke man ontmoet. Oftewel: ik ben one of the girls. Zit ik bij mijn homo’s, dan kan het alleen maar over de grootte van piemels gaan, wat voor soort homo iemand is en ander oppervlakkig gedoe. Ook vriend ‘R’ wil het graag hebben over grote piemels en tot zijn grote vreugde kan ik toch vertellen dat ik onlangs nog een piemel van dichtbij heb bewonderd alsmede heb gevreesd. Sinds ik mijn hond en kat als surrogaat kinderen beschouw komt er namelijk ook geen man meer mijn huis binnen (dus als je wel bij me binnen bent geweest zit je in de friendzone bitch). Tot twee weken geleden, toen ik na een soort veredelde koffie-meeting thuis werd gebracht door de meneer met wie ik koffie had gedronken. Het was een lieve jongen, net zo klein als ik en hoewel hij zeker niet onaantrekkelijk was werd er niks hard en begon er niks te kloppen of te jeuken. Of hij naar de wc mocht.

Natuurlijk mag iemand van mij naar de wc, ook al weet ik dat er dan meestal nog een praatje en een drankje volgt en ook in dit geval was er sprake van het onvermijdelijke. Volledig uitgeblust en oververmoeid zakte ik in elkaar en toen de beste man mij vol op de mond pakte kon ik eigenlijk niets anders dan gewoon mijn mond open doen. Ik was moe en tenslotte zie ik er toch al uit als neukbare opblaaspop dus waarom zou ik niet verder aan dat plaatje voldoen? De man friemelde aan me, zat te kloten met knoopjes en veters (nieuwe rijglaarzen) en wat me vooral stoorde was zijn manier van ademen. Maar dat viel allemaal in het niet toen hij zijn enorme slurf uit zijn broek tevoorschijn toverde. Ik was direct klaarwakker. Hij was zo dik als een bierblik en het leek me woest aan te kijken. Ik wil nog niet dood. Vol trots staat de jongeheer op de woorden te wachten die elke homo met wijd opengesperde kaken in deze situatie zou zeggen, maar helaas zeg ik dat hij zijn broek weer aan moet trekken. Ik ben blij met al mijn haar op dat moment. Vriend ‘R’ zou graag een foto van het monster willen zien. Dat kan ook niet anders want hij is zo’n normale homo met wijd opengesperde kaken.

Paultje, onze vaste gastblogger, kruipt wel vaker voor OURGROUND in de pen en schrijft over het gay bestaan in Amsterdam. Wil je zijn vorige verhalen over zijn spuitpoep en het Milkshake festival lezen? Of lees al zijn andere (vunzige) verhaaltjes via zijn Facebook groep: ‘het verschrikkelijke leven van Paultje’. 

Wat: harige gays, dikke piemels en nog meer vertier in homoland
Waar: homoland
Waarom: davitamon
Website: Eerstehulpbijhaar

About the author:
Has 76 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top