OURGROUND
No Comments

De valkuilen van de (nieuwe) romantische liefde

De romantische liefde, bestaat hij wel echt en wat zijn haar valkuilen?

Een romantische liefde, het voelt soms als een hoger doel. Of het nou krampachtig, losjes, vol passie of in totale onbevangenheid is; bijna niemand is tevreden en vol overtuiging het liefst zijn hele leven lang alleen. Maar wat is liefde eigenlijk? Na jaren van zelfstudie, observatie, omgevingsanalyses, lezingen en het omslaan van de nodige literatuur, lijkt er zowaar een kwartje te vallen. Onzekerheid gaat vaak onterecht door voor liefde, en hiermee wordt verliefdheid soms een wel heel destructieve hobby.

Van geen keus naar te veel keus

De romantische liefde. Het is een fenomeen waar iedereen in mijn omgeving het de laatste tijd steeds vaker over heeft. Vanaf het moment dat jij en ik zelf mochten kiezen van wie we hielden en met wie we een relatie aangingen, veranderde de functie van liefde. Waar het vroeger om goedkeuring van de familie, voortzetting van het kapitaal, nazaat en andere, meer rationele grondbeginselen ging, worden we plots geacht zelf een juiste keuze te maken. Pff, een juiste keuze. Dat blijkt een stuk lastiger dan gedacht. Want het voelt de helft van de tijd alsof ik helemaal niks te kiezen heb. 

De romantische liefde en haar hoge eisen

Filosoof Aaron Ben-Ze’ev schrijft in zijn boek In the Name of Love: Romantic Ideology and its victims (2008) over deze hedendaagse vorm van liefde, ook wel door velen de romantische liefde of moderne liefde genoemd. Het feit dat er in deze tijd van ‘vrije keus’ wordt gesproken, maakt dat er normen worden gesteld aan deze vorm van liefde. Het kiezen van mijn lief, is iets waar een hele reeks aan eisen aan vooraf gaat. Eisen die soms heel logisch lijken, maar dit misschien wel helemaal niet zijn.

“Love is all you need; true love is forever and conquers all; true lovers are united; love is irreplaceable and exclusive; and love is pure and can do no evil” aldus Ben-Ze’ev. 

Okay, dat zijn niet de eerste de beste instapeisen. Maar toegegeven, herken ik inderdaad het verlangen naar zo’n invulling van de romantische (ware) liefde. Niet heel verrassend, legt Ben-Ze’ev uit dat dit streven helaas irrationeel en vrijwel onmogelijk is. Een geromantiseerde liefde is net zo teleurstellend als een opgedrongen verbintenis.

Wanneer weet je of je met de juiste bent?

Maar hoe weet ik dan eigenlijk hoe die verliefdheid precies voelt en of ik wel op het ‘juiste’ pad zit?

Deze vraag intrigeert mij mateloos. Hij maakt mij zelfs soms een beetje obsessief. Wanneer weet ik of er echt sprake is van liefde? Als ik mijn eigen verliefdheid door de jaren heen moet koppelen aan een gevoel dan is het gek genoeg niet het gevoel van geluk, maar het gevoel van verdriet dat mij vaak heeft geleid in mijn beslissingen. Niet de zoektocht naar rust en vertrouwen, maar juist naar pijn en hartstochtelijk verlangen lijken de boventoon te voeren: als het pijn doet, dan zal het wel liefde zijn.

Onzekerheid voelt soms als liefde

Als ik om mij heen kijk, ben ik vreemd genoeg niet de enige die dit soort gedrag vertoont. Een hele rits aan vriendinnen sloot de afgelopen tijd een heel gezonde dating sessie af met als reden: er is geen drama, geen wegkwijnen, geen tranendal. Dan moet het wel saai zijn? En saai is niet echt een woord wat je associeert met liefde.

Daarnaast reist uit een wederzijdse liefde vaak de vraag op, of die persoon wel echt zo leuk is als diegene gek genoeg kan zijn om jou zo leuk te vinden. De uitdaging zit hem schijnbaar in het onbereikbare. Dus kies ik vaak liever voor die persoon die ik niet helemaal kan krijgen en cijfer ik mijzelf en wie ik echt ben met liefde weg.

De perfecte illusie van de over geromantiseerde relatie

Een voorbeeld is mijn eerste echte liefde. Een liefde waarbij het mezelf in slaap huilen niet een ongewone zaak was. Het constante gebrek aan aandacht, erkenning en het onrust gevoel waren voor mij directe indicaties dat ik bij niemand liever wilde zijn dan bij hem. Er was vaak de gedachten ‘ik trek dit niet meer’, om vervolgens spinnend en knorrend van geluk op een door hem gekozen moment weer in zijn armen te liggen.  

Ook de moderne filosoof Alain de Botton schrijft over zo’n gevoel van liefde in zijn boek Weg van de Liefde (2016). Hij noemt de moderne liefde ook wel “een geloof dat altijd heeft bestaan maar pas sinds een paar eeuwen niet meer als een ziekte wordt beschouwd.” Het lijkt erop dat zowel Botton als Ben Ze’ev het erover eens zijn dat de romantische liefde haar slachtoffers kent.

Volgens Button lijken we met deze zoektocht naar liefde meer op zoek naar de perfecte illusie dan naar de perfecte match. Zodra de illusie verdwijnt, zien we plots niet meer de ondernemende en onafhankelijke alleskunner waar wij verliefd op werden. Wat overblijft is de neuspeuterende doodnormale ziel die hij of zij waarschijnlijk altijd al is geweest.

Saai kan heel fijn zijn

Wat nou als ik dan plots tegenover iemand zit waarbij de tranen uitblijven? Bij wie ik kwetsbaar durf te zijn met de weet dat die persoon niet van mij wegloopt, omdat ik stiekem doorheb dat ik leuk gevonden word? Wat als het best af en toe een beetje saai is, maar dat dit er wel voor zorgt dat ik gewoon normaal mijn leven kan leiden in plaats van obsessief op mijn telefoon te kijken? En het leven constant stilzet en mij doet veranderen in een apaat zodra ik even geen bevestiging krijg van de liefde?

En vooral: wat als die te verwachten onzekerheid simpelweg uitblijft? Misschien moet ik dan toch terug naar vroeger en een rationele keus maken: gewoon leren genieten van wat het op dat moment is?

Überhaupt nog geen vriend deze Valentijn om je hoofd over te breken? Lees dan hier hoe je met vijf tips misschien niet alleen op de bank zit op 14 februari (als je dat een probleem vindt, misschien ben je wel veel liever niet verliefd).

About the author:
Has 64 Articles

Uiteraard is dit schrijfsel weer uit de pen van Catherina gekomen! Na haar ode aan Amsterdam is onze nieuwe OURGROUND telg over haar passie ‘vreten’ gaan pennen en schreef ze de mega hit: de Amsterdamse superficial succesformule. Ze schrijft met een gezonde dosis liefde en toewijding, voor OURGROUND maar ook op haar eigen blog: www.thewritersblog.com. We zijn blij en vereerd met deze top aanwinst in het team!

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top