OURGROUND
No Comments

De Zwerfcat

Sinds begin dit jaar ben ik dakloos in Amsterdam. Ik zwerf wat rond, zonder vast dak boven mijn hoofd. Mijn alcoholisme wordt gevoed door een aaneenschakeling van hospiteerborrels, waarvoor ik mij van tevoren altijd goed indrink. Laat er aan dit soort borrels nou juist heel weinig gezelligs zijn.

 

Potverdikkie. Waar the fuck ben ik nu weer beland. Ik ben vijfentwintig en bevind mij in een overvolle kamer ergens in Nieuw-West. Mij afvragend waarom ik in godsnaam een broek aan heb gedaan met wijde pijpen. Ik ben duidelijk een vreemde eend in de bijt tussen alle skinny jeans. Een likje make-up was ook niet verkeerd geweest. Het meisje naast mij heeft geloof ik dertig flesjes foundation nummer 9 op haar gezicht uitgesmeerd en bovendien een heuse moedervlek naast haar lip getekend. Damn you Priscilla, I need that 6m2!

 

Ik zit tussen vierenveertig gezellige meiden die allemaal met bezeten ogen en glanzende zweetkoppies de beste versie van zichzelf proberen te zijn. De twee hostesses daarentegen lijken weinig zin te hebben in de borrel. Hoewel ze zowaar een kopje rooibosthee en een wortel serveren, lijken de thee-extracten nog weinig goeds voor de sfeer te doen.

 

Een vriendelijk ogend meisje vraagt in het Engels hoe duur de kamer eigenlijk is. Duidelijk geïrriteerd kijkt een van de drollenvangers die zomaar haar toekomstige huisgenoot zou kunnen zijn op. “We said in our ad that it is Dutch Girls Only”. Trump zou er nog een puntje aan kunnen zuigen. Binnen luttele seconden staat het arme schaap buiten. De deur met tralie ogend kralengordijn valt met een klap achter haar dicht.

 

Terwijl ik mij zo onopvallend mogelijk naar de deur toe beweeg, hoor ik de she Trump hooghartig uitleggen dat de kamer zevenhonderd euro in de maand zal kosten. “Maar dan heb je ook wat.” Terwijl ik met mijn staart tussen mijn benen een van mijn negen levens opoffer door met vijf stappen tegelijk de gang in te sprinten, realiseer ik mij dat ik op mijn roze geblokte sokken loop. KUT, denk ik paniekerig. Ze lieten mij vooraf mijn schoenen uitdoen en die liggen nu dus nog in het Vreselijke Shitholl. Was ik maar op voorhand geweigerd aan de grens.

 

Terwijl de deur van de woonkamer weer opengaat, stamel ik in het Engels dat ik helaas geen Nederlands spreek, om mijn vluchtpoging te kunnen legaliseren. Terwijl ik mijn sneakers aanschiet, kijkt de she Trump mij duivels aan met haar Arisch blonde haren. Ze ziet hoogstwaarschijnlijk dat het beetje blond in mijn haar afkomstig is van een potje verf en laat mijn slechte act onbesproken. Zonder mij verder een blik waardig te keuren gaat ze weer naar binnen. De zwerfcat duikt dankbaar de zwarte nacht weer in. Liever de sterren als plafond dan tralies voor de ramen.

About the author:
Has 8 Articles

Uiteraard is dit schrijfsel weer uit de pen van Catherina gekomen! Na haar ode aan Amsterdam is onze nieuwe OURGROUND telg over haar passie ‘vreten’ gaan pennen en schreef ze de mega hit: de Amsterdamse superficial succesformule. Ze schrijft met een gezonde dosis liefde en toewijding, voor OURGROUND maar ook op haar eigen blog: www.thewritersblog.com. We zijn blij en vereerd met deze top aanwinst in het team!

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top