OURGROUND
No Comments

Feminisme in de 21e eeuw

Feminisme, het leek wel hét woord van 2017 en nu ook van 2018. Althans, dat gevoel heb ik, hier in New York. Het begon met ‘the March’, vlak na de verkiezing van Donald Trump. Voor het eerst deed ik mee aan een feministische beweging, samen met miljoenen andere vrouwen wereldwijd. Voor het eerst stond ik stil bij wat feminisme nu voor mij betekent en of ik vind dat feminisme nog valabel en actueel is in ‘mijn’ tijd.

De twee extremen: Baas in eigen buik versus Assepoester

Als kind leerde ik over Kenau en over de ‘Baas in eigen Buik’ beweging, grote plompe heldinnen uit een ver verleden die belangrijk waren geweest voor het opbouwen van bepaalde rechten die vandaag heel vanzelfsprekend zijn, zoals kiesrecht voor vrouwen in de vorige (!) eeuw en het zelf mogen bepalen of je aan de pil gaat of niet.
Echter in de Disney films waar ik naar keek, leek alles te draaien om hoe het zielige arme meisje zo snel mogelijk kon trouwen met de knappe prins om daarna lekker in zijn kasteel te gaan wonen. Eind goed al goed. De Kleine Zeemeermin, Sneeuwwitje, Assepoester, Pocahontas, enzovoorts. Ronja de Roversdochter was een van de weinige verhalen die mij op die leeftijd op een wat meer ‘empowering’ manier kon inspireren. Vandaag worden de levens van jonge meisjes gelukkig meer ingekleurd door sterkere vrouwelijke Disney karakters zoals Moana, en ook Wonder Woman.

Ongelijkheid: hij een ‘koning’ zij een slet 

Op de middelbare school en later tijdens mijn studie ging ik er volledig vanuit dat mannen en vrouwen in de 21e eeuw gelijke kansen krijgen en op die manier ook professioneel onbeperkt gelijk zijn.

Toch bleek die gelijkheid zich op sociaal gebied anders uit te drukken. Als ik na een nogal gezellig avondje te horen kreeg dat ik ‘geregeld was’ door die vent waarvan je toch echt zeker wist dat jij m versierd had of dat het in ieder geval om een inspanning van twee kanten kwam. Dat je dan, een paar mannen later toch echt een ‘slet’ bent en hij een ‘koning’. – Niet OK!

Later, tijdens mijn eerste baan als Management Trainee, mocht ik verheugd giechelen toen mijn baas na mijn presentatie zei ‘O! So there is also a brain behind that pretty face.’ Of rustig blijven zitten en doen alsof er niets aan de hand was als je even een casual schoudermassage-tje kreeg van diezelfde baas. Dat is niet OK!

Afhankelijk in New York 

Ik woon nu in New York, de stad waar ik mijn Nederlandse carrière voor opgaf, want ik gunde mijn man de kans op zijn ‘American Dream’. Ik vond een baan, al deed ik daarvoor een stapje terug in mijn carrière, en werd zwanger. Bij kleine bedrijven in NY moet je in principe werken tot je bevalling. Daarna krijg je 6 weken onbetaald verlof, als je geluk hebt. Met mijn dikke buik schommelde ik iedere dag dwars door de stad, totdat op een ochtend mijn vliezen braken in ’s werelds allersmerigste metrosysteem, onderweg naar mijn werk. Die zelfde werkdag werd mijn dochter geboren. Twee dagen later mochten we naar huis, in een land waar geen kraamhulp is, tenzij je miljonair bent. Na die twee dagen zat ik alleen thuis met ons baby’tje en moest mijn man weer aan het werk. Resultaat: ik zat thuis met mijn dochter, en maakte alle leuke en de helemaal niet leuke dingen alleen mee. En mijn man niet. Hij moest extra hard werken om te betalen voor mijn onbetaalde verlof. Daar ging onze man-vrouw gelijkheid! Want wat er ook gebeurt, deze ongelijkheid vanaf het eerste begin van je leven als moeder, zorgt voor een valse start voor alle partijen. Het is dan best ingewikkeld om dat nog recht te trekken. Dat is niet OK!

Eenmaal weer aan het werk, bleek dat mijn bekkenbodem zo verzwakt/verzakt was, dat ik in mijn broek plaste bij iedere nies, iedere keer dat ik enthousiast mijn dochter optilde, iedere keer dat ik ging sporten, hoge hakken droeg, alcohol dronk of ging dansen of keihard moest lachen (die laatste vier tegelijk zijn vooral een goed recept voor trouble). Als enthousiast marathonloopster en feestliefhebster betekende dit probleem voor mij een storende, levensvreugde-belemmerende handicap. Mijn verzekering daarentegen, was het daar niet mee eens. Neen, niet gedekt. Niet belangrijk, dat 1 op de 5 vrouwen last van heeft van stressincontinentie (zo’n enig woord), waarvan bij de meesten van deze vrouwen de klachten begonnen na een bevalling. Het werd door de verzekering afgescheept als een typisch vrouwenprobleempje. ‘Hoort erbij’. O, zei de fysiotherapeut. Dan maken we er toch een rugklacht van? Zo gezegd, zo gedaan, en ja, het werd meteen vergoed door de verzekeraar! Dus een niet verder gedefinieerde rugklacht verdiende in de ogen van deze verzekeraar onmiddellijke behandeling en vergoeding, maar een blaas die ongeveer via je vagina naar buiten valt, dat hoort gewoon bij vrouw zijn. Dat is niet OK!

Sinds kort zoek ik een nieuwe baan in New York. Ik wil een interessante baan met uitzicht op een verdere carrière en die bestaan hier niet in parttime vorm. Prima, dan maar fulltime. Bij sollicitatiegesprekken twijfel ik of ik moet noemen dat ik een 2-jarig kind heb, uit angst dat ik niet word aangenomen, omdat ik niet evenveel toewijding voor mijn werk zou kunnen opbrengen als een man van mijn leeftijd, die net zo goed een kind heeft of zou kunnen hebben. Aan de andere kant, als ik niet noem dat ik een kind heb, en vervolgens op werk ineens ‘meld’ dat ik naar de crèche moet, dan wordt dat waarschijnlijk ook niet met een glimlach ontvangen. Dat is niet OK! Gelukkig is dit in Nederland een stuk beter geregeld. Amerika heeft door deze alles-of-niets mentaliteit misschien relatief meer vrouwen in topposities, maar vooral ook heel veel hoogopgeleide vrouwen die helemaal niet werken.

Deze opstapeling van ervaringen, die ik ook bij veel vriendinnen en collega’s herken, zorgen ervoor dat ik me langzaam steeds een beetje bozer voel.

2017 – #metoo

Het jaar 2017 was een pijnlijke reminder dat als mannen ergens het grootste deel van de macht beheersen, dat mannen ook makkelijk die macht kunnen misbruiken. Dat Trump President werd maakte mij alleen maar moedelozer. Toch kunnen we hem misschien dankbaar zijn, want zonder hem was de wereldwijde feministische beweging waarschijnlijk niet zo groot geworden. Hoezeer de #metoo nu iedereens neus uitkomt, het heeft wel de beweging op gang gebracht waardoor mannen nu verantwoordelijk gehouden worden voor hun daden, meer dan ooit tevoren. Het heeft ervoor gezorgd dat de discussie weer leeft en het heeft bewezen dat samenkomen en samen praten als één stem, ervoor kan zorgen dat vrouwen sámen een verschil kunnen maken. Zoals Melinda Gates in een artikel in Times zei: ‘It’s easy to dismiss the whispers of one woman. It’s much harder to ignore a movement.’

Er zijn nog veel dingen in 2018 die niet OK zijn. Laten we die boerenzakdoek om ons hoofd knopen, onze mouwen opstropen en onze spierballen laten zien, en volhouden! Er is wel degelijk nog een weg te gaan voor nieuwe en voor oude feministen, voor jonge meisjes die naar school gaan, voor vrouwen die werken, voor moeders en voor alle andere rollen die vrouwen in een leven vervullen, ook in 2018.

Deze fantastische column komt van Nadine. Onze razende reporter uit NY en vooral een keiharde bikkel en inspiratiebron voor velen. Haar ongecensureerde kijkje in haar leven zorgt er voor dat wij de mouwen weer opstropen en strijden voor gelijke kansen! We hopen dan ook dat dit niet haar laatste schrijfsel voor OURGROUND is. We want and need more!  

 

About the author:
Has 132 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top