OURGROUND
No Comments

Het geheim van de nieuwe club Closure.

club closure

Dit wordt geen specialistisch hoogdravend gelul over line-ups, programmeringen, light and sound effects etc. Dit wordt een simpel stukje tekst vóór en dóór de zogenaamde reefteef. Feitjes zijn belangrijk en daarom hieronder eerst wat dingen die je MOET weten over club Closure:

Locatie: Rozengracht 133 (hartje centrum!)
Oprichters: Joey Muilwijk (Chateau Techno) en Olivier Louw (Swych)
Twee avonden open, vrijdag: Club en Disco, zaterdag: Techno
Huisregels: Weet wie er draait, geen foto’s en onder de 21 jaar geen toegang
Kosten kaartje: gemiddeld 12,50 euro
Grote namen: Len Faki, Benny Rodriques, Dimitri, Tsepo, Black Madonna, Gert Janson
Capaciteit: 500 man

Toen Ourground me vroeg om te gastbloggen dacht ik ‘DIKKE DOEI’. Ik haat bloggende wijven met veel te veel followers op Twitter, kwebbelbox en #insta die veel te interessant en knap zijn (lees:doen) en 10 meter naast hun hippe kistjes lopen. Maar toch ik ga er aan staan… want club Closure aan de Rozengracht, inmiddels mijn favoriete stekkie, daar wil ik wel wat over schrijven.

Via via hoorde ik dat ik er echt eens heen moest gaan. En als ik vroeg waarom? Zeiden ze: ‘Het is echt zo’n grimmig donker hol met zwetende drugsgebruikers, rampi stampi rave muziek die doorgaat tot je moeder bij je aanbelt voor de late lunch..’ Oke fijn lieve vrienden, dat jullie me zo zien, PRIMA. Ik ga zelf wel even polshoogte nemen. Het weekend na de opening, eind januari sta ik dan rond 00:00 aan het eind van een ellenlange rij, inmiddels ter hoogte van de snackbar daarnaast. Mijn vriendin heeft een oversized dierengewaad aan en ik een retro vintage hoedje op. Zó moeten we er zeker inkomen. Na een klein half uurtje staan we oog in oog met de GVR, de mannelijke doorbitch van de Closure. Hij heeft een hipster baard en idem tattoo, ziet er angstaanjagend uit, maar is super vriendelijk. Alles beter dan die geplamuurde travestiet met Rumag pet van de Social of die veel te knappe graatmagere superfood verslaafde doorbitch van de Chapter. We moeten 12,50 betalen voor de 7 uur lange set van Benny Rodrigues, 2 euro voor de kluisjes en we zijn ready.

Aan de linkerkant staat een hele lange bar met enorm veel personeel erachter. De barjongens dragen allemaal een zwart over-sized pyjama-shirt, zijn snel in service en scherp. Rechts zie je een nisje met zitplaatsen en overal zijn gekke muurschilderingen. Verder is het er flink donker en beschijnen rode en witte TL-buizen af en toe een paar seconden ieders gezicht. We lopen door… De zaal lijkt op de hoofdzaal van de Trouw. Achterin een DJ booth met ernaast en erachter blije dansende mensen. Wel is de de zaal iets breder, zijn er meer hoogteverschillen rondom de booth en is dit de enige zaal van de Closure. We hebben genoeg dance-space en ik ga natuurlijk op het hoogste blokje staan. Kan iemand me dat eens afleren? Ineens worden we meegetrokken door twee meisjes met in hun hand een tupperware bakkie (schrijf je dat zo?) vol met joost mag het weten. Achterin links moet ik een onopvallende donkere deur door, die ze openmaken met een code (9999). Een paar bochtjes om en een trap verder, komen we terecht in een gang met allemaal kamertjes links en rechts. Darkrooms? Nee gelukkig niet. Een keukentje met een frituurpan en een snoeppot. Een loungehoekje met lachgasboys en suikerspinmeisjes. Ze dragen allemaal een pyama-shirt of slacroptop. Knus, krap, fladderig en rebels. Een beetje grimmig en darkside is het wel, maar zeker niet standaard. We mogen erbij komen zitten. Vanalles wordt me aangeboden, ik krijg een gekke kleurrijke armband om, we drinken wat en mogen weer weg.

club closure dj

We komen terug in de dansende menigte. De muziek is iets harder geworden en de mensen blijer. Alle pyama-jongens dansen stralend rondom de DJ booth met hun handen in de lucht. Waarschijnlijk de crew van de Closure die oh zo trots zijn op de sfeer, de mensen, de muziek en de bomvolle blije zaal van hun nieuwe club. Echt iedereen gaat uit z’n dak. Het werkt super aanstekelijk en ik ga er gewoon tussen staan op dezelfde manier met m’n handen in de lucht en een grote glimlach onder m’n bolhoedje. Wat me opvalt is de enorme hoeveelheid mannen. Alleen maar LEKKERE mannen. Hier kan ik me wel vermaken. Iedereen ziet er een beetje hetzelfde uit. Croptops, navelbroekjes, gatenbroeken, oversized jurkjes, pyjama-shirts, lange baarden, NY Yankees petten, catsuits, tattoo-armen, houten ketting met kruis, peace teken of yinyang, hoedjes, kistjes of allstars. Eigenlijk mag ik niks zeggen, want ik had voor de gelegenheid ook zo’n standaard kostuum aangetrokken. Maar de vibe bepaalt de avond en eigenlijk maakt het niks uit hoe je erbij loopt, tenzij je ’t liefst een galajurk aanhebt met een zo hoog mogelijke stiletto hak. Iedereen praat, danst en lacht met elkaar. Ik struin een beetje over de verschillende plateaus, haal nog wat drankjes en blijf alleen maar dansen.

Het einde nadert en alle pyjama-jongens gaan in de booth staan. Vol in de schijnwerpers, klappen ze mee met de laatste dreunen van Benny. Geen arrogantie, gewoon trots en blijschap. Alsof het hun laatste feestje ooit is, alsof ze jaren naar deze laatste muziektonen hebben toegewerkt, alsof ze nooit meer naar huis willen. Ik druip af, maar wil eigenlijk blijven. De volgende dag is me één ding duidelijk. Hier gaat het echt om de muziek en het familiegevoel. Jemig, wat positief allemaal. Gatverdamme. M’n enthousiasme komt natuurlijk niet door één fantastische avond. Na die avond, ben ik er de laatste maanden erg vaak geweest en iedere keer werd ik meegezogen in die relaxte atmosfeer, de glimlach van de dj en de dansende crowd. Tsja de Closure heeft gewoon iets magisch, iets wat je niet snel in andere dansclubs vindt.

Wat normaal inherent is aan een populaire Amsterdamse dansclub – dat gedoe van zien en gezien worden en ons-kent-ons -, vindt je hier juist niet. Neem nou de Chapter, het clubhuis van zowel de 22-jarige mode-muis als de 28-jarige Marbella chick. Hier is het duidelijk wie er de dienst uitmaken. Johnnies en Fissa-sletjes bepalen hoelang jij op je drank moet wachten. Ook al doe ik dat vaak genoeg met liefde. En dan de Social… daar zijn zat leuke maar altijd verschillende avondjes, waardoor er geen consistentie is in de programmering. Het kan maar zo zijn dat je een puberhartkloppende R&B avond binnenloopt. De 80 zit op het Rembrandt, waardoor veel schorriemorrie de club binnenkomt. En dan de Radion, een soort schoolkantine, verschillende feestjes en gewoon echt veel te ver weg. De Closure heeft een consistente programmering, het gaat puur om de muziek, je zal er geen knetterstonede toeristen vinden, geen R&B of 90’s avondjes, geen afkeurende blikken of Marbella chicks… gewoon dansende tevreden mensen. Wereldlijk of vervreemdend, eigen en puur. Het is echt een club voor de muziekliefhebber zonder poespas. Ik denk dat dát het geheim is van de Closure en de reden dat ze de afgelopen weekenden steeds bomvol stonden. Dus als je van het fenomeen raven houdt, je geen zin hebt in zo’n rode loper verhaal en je het je kan veroorloven je moeder best eens te laten zitten op de zondagmiddag, moet je er zeker eens een kijkje nemen. Drink een paar witbiertjes bij café Struik ertegenover, neem daar de classic burger en prop je met je slacroptop of je pyjama in de rij. Ik hoop voor je moeder dat je er vervolgens niet elk weekend staat.

Dat ons moppie van de week cum laude is afgestudeerd weet bijna niemand. (Tot nu toe dan.) Met haar kastanjebruine lange lokken is Eliane een heerlijke verschijning op de dansvloeren van Amsterdam, waar zij tot in de late uurtjes aanwezig is. Je kan haar ook vinden in verschillende dansscholen voor popping n locking, R&B en HipHop. Tot voor kort regelde zij de Trade Marketing van Heineken Horeca. Zoals je kan lezen heeft deze dame een uitgesproken mening maar zo puur, eigen en lief kom je ze niet snel tegen. Wij zijn verliefd.

eliaan

About the author:
Has 132 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top