OURGROUND
4 Comments

De liefde van nu.. gewoon weer scheiden

Wij als ‘Amsterdamse’ meisjes zijn verpest in de liefde, wij zijn geboren in een wereld waarin alles maar kan en getrouwde stellen raar zijn. Het is uit om bij elkaar te blijven. Wij weten zeker dat iemand van deze stellen een keer vreemd is gegaan, of ze zijn saai of ze houden niet meer van elkaar.

Maar wat is dit? Waarom denken wij zo?

Als kind van een moeder die drie keer getrouwd en drie keer gescheiden is vind ik het huwelijk gewoon ‘part of your life’.

Laatst werd mij voorgelegd dat ik beter voor mijn 30ste niet kan trouwen omdat ik moet genieten van het jong zijn. Voor ik hier überhaupt over had nagedacht zei ik zonder twijfel, nou waarom niet, dan ga je toch gewoon weer scheiden?

Tja, gewoon weer scheiden..

Toen ik een jong meisje was keek ik dagen lang achter elkaar naar Disney films.
Vol enthousiasme zong ik mee met de teksten van Assepoester.
“My heart has wings, 
And I can fly
I’ll touch every star in the sky
So this is the miracle
That I’ve been dreaming of”
Nou ik kan je vertellen… I’m still dreaming of.

Ik geloofde in de ware liefde, in prinsen die mij door weer en wind zouden zoeken. Mannen die zich langs draken zouden vechten, om zich zo een weg te banen naar mijn hart.

Maar fack, wat zou ik ontroostbaar zijn geweest als ik toen al had geweten dat ik 15 jaar later zelf zou vechten voor de tegenwoordige draken van mannen. Die zich vooral een weg proberen te banen naar het vrije leven zonder intensiteit.

Maar kon niemand mij dan vertellen dat als ik ouder word er dingen zouden bestaan als Facebook, Instagram, Happn en Snapchat als manieren om contact met elkaar te leggen?

Want in dat geval pakte de grote liefde van de kleine zeemeermin gewoon zijn iPhone en zou hij verveeld door zijn Happn lijst scrollen, waar Ariël inmiddels ook al op te vinden was, met haar waterdichte iPhone 7.

Als ik dat wist was mijn kijk op ware liefde nu misschien anders geweest, maar toch geloof ik er nog in.

Als goedgelovige of misschien naïeve jonge chick uit Amsterdam voel ik mij hier best alleen in staan. Ik merk dat ik steeds meer word besmet met het “laten we vooral niet voor altijd bij elkaar blijven” virus.

Tegenwoordig hebben wij twintigers op alles wel wat te klagen en verzinnen wij altijd een reden om iemand niet leuk te vinden. Op iedereen is wel iets  aan te merken, de ene praat te veel, de ander is te kinderachtig, te verlegen, te brutaal, of iemand heeft een puist die ons irriteert. Hoe dan, hoe kan je je irriteren aan een puist? Heeft die puist je ooit wat aangedaan, doet die raar? 

Nee, we zoeken een reden, een domme reden om niet te hoeven toe te geven aan de liefde van nu. Maar neem het ons eens kwalijk? Dit grote waanbeeld is ontstaan omdat wij nog geloven in het sprookje dat wij in ons jonge hersentjes hebben gecreëerd. 

Wij als twintigers denken tegenwoordig dat het gevoel meteen moet kloppen, dat onze man perfect moet zijn, dat je jouw prince charming nog wel tegen het lijf loopt, hij bloedmooi is, lief is, geen zwak meer kan hebben voor ex geliefdes, je mee neemt naar je lievelings restaurant, vervolgens de hele avond laat lachen, je laat stralen op het mooiste feestje en de hele nacht met je danst.
Vervolgens gaat hij met je mee naar jouw huis (dat perfect is opgeruimd), je hebt geweldige seks en hij maakt je wakker met een ontbijt op bed. 

Maar opnieuw: waar is die persoon die ons vertelt dat dit bullshit is, en dat je in je eigen creëerde sprookje leeft.

Misschien als wij onze verwachtingen aanpassen, ons weer open durven stellen voor de liefde anno 2017, niet meteen afknappen, minder kritisch worden, weer gaan geloven in een diepe verbintenis en de tijd nemen om elkaar te leren kennen. Misschien als wij gaan vechten voor elkaar, tijd te durven nemen om elkaar te begrijpen en niet zomaar opgeven als we ons ergeren of het als het ons even niet meer zint. Misschien dat we dan weer gaan inzien dat elk persoon uniek is, en dat we ons oppervlakkige sprookje laten varen.

En heel misschien hé, als we dat doen…

Komt er een moment dat we wakker gekust worden door onze droomprins.

Isa
22 jaar
Amsterdam
Altijd druk met nieuwe hobby’s, de ene dag schilderen, de volgende dag  yogini
Grote passie fotografie
Reizen
About the author:
Has 1 Article

4 COMMENTS
  1. Sander de Coninck

    Leuk geschreven!! En ware liefde bestaat! Als je allebei vanaf het begin jezelf kunt en durft te zijn en elkaar blijft waarderen, je geen ruzies hebt maar heus wel eens een meningsverschil, dan kom je al een heel eind! Ik was 23 toen ik mijn liefde ontmoette, bij wie ik nog steeds ben en zal blijven, ruim 12 jaar getrouwd en met 2 prachtige kids verder en wordt nog elke dag door haar wakker gekust!

    Blijf schrijven en delen!

    X

  2. Barbara

    Lieve Isa,

    Kleine meisjes worden groot!:) Wat een speels en toch ook volwassenen geschreven stuk. Leuk om te zien dat je je zo ontwikkeld en ook nog steeds creatief bezig bent. Je maakt prachtige foto’s ! Ik ben zelf op mn 17 de mn beste maatje tegen gekomen. Dit jaar zijn we 20 jaar jaar samen en hebben twee prachtige zoontjes van 8 en 6.En ja nog steeds heel gelukkig! Die witte prins heb ik echter ook nooit voorbij zien galopperen hoor. Het leven is ook geen sprookje. ..ik denk dat je in dit leven heel blij mag zijn als je je beste maatje tegenkomt en je er samen voor kiest elkaars beste maatje te zijn. Heel veel geluk Isa en keep up the good spirit!

    Groetjes !
    Barbara Mouissie
    (De Fontein)

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top