OURGROUND
No Comments

Van nachtvlinder tot vroege vogel

Bijschrift foto: “Vroeg opstaan is een eitje in Brazilië.”

Liv is geboren en getogen op een woonboot in Amsterdam. Ze besloot een paar jaar geleden alleen nog dingen te doen die ze echt leuk vindt: meubels maken, creatieve festivalprogrammering, styling, yoga en hier en daar wat PR en marketing. Een echte free (lance) bird.

Normaal gesproken ging november altijd enigszins aan mij voorbij. Er waren geen noemenswaardige feestdagen in november (behalve Sint Maarten). Het is niet warm meer, en de laatste jaren door de klimaat-fuck- up ook niet meer echt koud. In november stond mijn leven stil, ik trok me terug na de zomer, cocoon lekker thuis als een echte huisrups, bakte bananenbrood en bereidde me al Asos-shoppende voor op feestelijk december. Maar niet dit jaar. Niet november 2016. Dit jaar bleek november een wonderlijke maand. Herfstig november werd de maand waarin ik, een avondkind in de extreme zin van het woord, een ochtendkind werd. Ik heb zolang ik mij kan herinneren moeite met wakker worden. Met de spreekwoordelijke pijn in mijn hart verlaat ik na drie kwartier snoozen mijn warme 2m bij 2m bed, en het nog warmere heerlijke lichaam van mijn liefje. Hij is een avond-man en restauranteigenaar, waardoor ik er altijd eerder uit moet dan hij.
Grommend en steunend en kreunend van ongemak klim ik over hem heen en raap mezelf bij elkaar om naar de douche te kruipen. Helaas ben ik ook niet het type: ‘water op mijn kop, en ik ben erbij’. Ik moet op gang komen. Bij mijn eerste baantje in een koffietentje op m’n zestiende noemde mijn bazin mij een stoomlocomotief. ” ’s Morgens moet jij echt je machientje warmdraaien hè. Maar als je dan eenmaal gaat, dan ga je.” Ze kende mij beter dan ik dacht. Na het avondeten leef ik helemaal op, en dan mag de nacht niet lang genoeg duren. Helaas niet de goede combi wanneer je net als ik voor het eerst in je leven van 9 tot 5 gaat werken. Strijd, strijd, strijd. Daaruit bestonden mijn ochtenden. Tot de maand november haar intrede deed.

Ik wist van tevoren dat ik die maand een commitment aan zou gaan van een nogal spartaans schema. Vijf dagen op kantoor en op maandag en dinsdagavond tot 21:30 avond-meubelmaakschool erachteraan. Dit doe ik al een tijdje, maar in november kwam daarbij: op zaterdag en zondag van 9 tot 6 een yoga Astanga pre-teacher training. Dit komt neer op nul vrije dagen in een maand. Maar dit was uiteraard geheel vrijwillig, dus ik had er zin in. Astanga wordt door Delight, waar ik mijn training deed omschreven als ‘an intensive training’, en dat slaat de spijker op z’n kop. Het omvat een vaste set van pittige oefeningen, die je uit je hoofd leert, waardoor je uiteindelijk zonder leraar kunt oefenen. Doordat je je practice bijvoorbeeld alleen thuis kan doen, geeft het ruimte om je van jezelf bewust te worden, en heeft meditatie door beweging (voor mij de essentie van yoga) vrij spel. Ik was eager om deze set te leren, en heel nieuwsgierig naar wat mij te wachten stond.

Tijdens de eerste yoga lesdag werd verteld dat de echte training pas begint wanneer je thuis gaat oefenen. Om het Astanga yoga systeem deel uit te laten maken van jouw leven, hoor je namelijk zes dagen in de week je practice te doen. “Traditioneel wordt Astanga yoga in de ochtend beoefend. Voor velen komt dit dus neer op 1,5 uur eerder opstaan, en dus eerder naar bed”. Zei mijn inspirerende lerares. ‘Practice, practice and all is coming’… Aldus mijn lesboek van Delight.

Voel je de schrik van een nachtvlinder/wannabe yogi wanneer ze zo’n uitspraak hoort? Paniek, en ‘ik kan dit niet’ was het eerste naar boven kwam drijven. En tegelijk: de gedachte dat ik mezelf een belachelijke slappeling vond. Aanpakken die handel. Ik houd niet van slap gedrag. Ik heb zondagavond mijn yoga-mat uitgerold zodat ik er de volgende ochtend zo op kon stappen. Als sfeergevoelig mens heb ik bij die mat meteen een altaartje met kaarsjes, sandal wood en een Ghanesha-beeld uit India gezet. Ik was er klaar voor. Maandagochtend ging om 06:00 de wekker. Het eerste verschil dat ik merkte was dat ik opstond vanuit een eigen keuze. Ik móest van niemand uit bed, maar wilde dit zelf, en dat was eigenlijk al de helft van het werk.

Ik snoozde slechts tien minuten, rolde uit bed, zette de verwarming hoog in een donker koud huis, stak de kaarsjes aan, deed een sandal wood ritueeltje, zong mijn mantra en ging ervoor. Ik voelde mij een stijve hark, maar na een uur zat ik er helemaal in. Ik sprong na afloop zo wat onder de douche en fietste als Wonderwoman meets Batman naar werk. De hele dag voelde ik me zo lekker, dat de volgende morgen vroeg opstaan veel makkelijker ging. And all was coming… In week drie had ik een terugval. De hele week was ik kapot, ook van spierpijn, en trok ik het vroege opstaan niet. ‘Ook oké’, zei mijn inner yogi tegen mij, en in week vier had ik het weer helemaal te pakken.

We zijn nu een maand verder, de cursus is voorbij, maar ik heb er iets enorm machtigs voor teruggekregen. Naast alle vooruitgang en kennis over Astanga yoga, waar ik verslaafd aan ben geraakt, werd ik verslaafd aan ochtenden en 1,5 uur in je uppie de dag beginnen. Mijn moeder zal lachen wanneer ze dit leest, en herinnert zich alleen nog een heel slaperig blond mollig meisje met pluishaar dat recht overeind staat en een speen, die de eerste paar uur van de dag nog niks te zeggen heeft en met moeite haar eskimo-ogen open houdt. Maar: things change. People change. Spreken we elkaar over een half jaartje weer? Dan zal ik vertellen hoe het mij verder gaat. Blijf ik Mrs Zen Yogi herself, of zal de nachtvlinder in mij opstandig gaan flapperen? De tijd zal het leren.

 

About the author:
Has 44 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top