OURGROUND
No Comments

Plaats Delict – Inside police story

crime scenIk voel de g-krachten mij tegen het portier drukken als we naar de plaats delict scheuren. We hebben de volgende melding gekregen: “20 jarige vrouw dood, veel bloed en één man aangehouden”.  In de woning worden we door collega’s in uniform gewezen waar het slachtoffer ligt. Mijn hart slaat één, misschien wel twee slagen over als ik naar haar kijk. Ze ligt met haar rug naar me toe gedraaid. Haar postuur, haar huidkleur en haar haar zijn precies gelijk aan mijn vriendin. Ik weet rationeel wel dat dit iemand anders is, maar toch moet ik even haar gezicht zien om het zeker te weten. Ik kijk naar haar gezicht en raap mezelf weer een beetje bij elkaar.

Tijdens het onderzoek in de woning vinden we enkele aanwijzingen voor suïcide. Ik begrijp van mijn collega’s dat een vriend is aangehouden omdat hij zich agressief gedroeg, toen hem de toegang werd ontzegd tot de kamer waar zijn overleden vriendin lag. Hij werd niet aangehouden omdat hij verdachte was van moord of doodslag.  Nadat het onderzoek in de woning is afgerond en het lichaam van de overleden vrouw naar het mortuarium is overgebracht bel ik de officier van justitie. Ik vraag haar of de aangehouden aangehouden man zo snel mogelijk mag worden vrijgelaten zonder strafvervolging omdat ik met hem meeleef en ik begrijp dat je de controle volledig verliest als je je dierbare zo vindt. De officier gaat akkoord en ik loop het cellencomplex binnen om de man te vertellen dat hij naar huis mag. De bewaarder zegt dat de man vier uur onophoudelijk heeft geschreeuwd dat alle agenten dood moeten.

politie

Met lood in mijn schoenen en kippenvel over mijn hele lichaam loop ik de cel in. Ik condoleer hem met zijn verlies en probeer woorden te vinden voor het medeleven dat ik voel.  Ik weet niet of dat lukt. Omdat hij zo boos is geweest de afgelopen uren vraag ik hem of ik hem op een voor ons beiden veilige manier thuis kan brengen. Hij zegt van wel. Hij wil terug naar de woning want zijn honden zijn daar nog. Ik rijd de auto voor bij het cellencomplex en hij stapt achterin, naast mij zit een collega die voor de veiligheid mee is gegaan. Terwijl ik de man probeer voor te bereiden op wat hij in de woning van zijn vriendin gaat aantreffen en me half verontschuldig voor de uren die hij vast heeft gezeten zie ik in mijn achteruitkijkspiegel dat hij een zakmes in zijn handen heeft. Dat moet nog in zijn kleding of tas hebben gezeten die in de cel van hem zijn afgenomen. Omdat de bewaarders niet  op de hoogte waren dat ik hem weg ging brengen hebben ze dat aan hem teruggegeven.

Hij gooit het mes dreigend heen en weer van zijn linker naar zijn rechter hand en weer terug. Adrenaline giert door mijn lichaam. Wat moet ik doen? Het benoemen of niet? Stoppen en uitstappen? Nee daar is geen tijd voor. Als hij me iets aan wil doen ben ik altijd te laat. Ik realiseer me opeens hoe kwetsbaar het menselijk lichaam is en hoe makkelijk zo’n klein mes je nek kan binnendringen.

Ik zeg niets tegen mijn collega, omdat ik bang ben dat het escaleert. Ik richt mijn achteruitkijkspiegel op de ogen van de man en kijk hem de rest van de rit aan. Onophoudelijk praat ik over de afgelopen uren, zijn vriendin en zijn honden. Vooral zijn honden, die zijn z’n troost. Daar wil hij naartoe. Elk spiertje in mijn lichaam is gespannen en ik heb geen ogen meer voor het verkeer. Drie keer veroorzaak ik bijna een aanrijding, maar ik blijf hem aankijken.  Ergens is dat het enige wat me een soort gevoel van controle geeft en ik hoop zo een kleine voorsprong te hebben als hij iets gaat doen met dat mes. Opeens zijn we er. Hij doet zijn portier open en ik zet me schrap om weg te duiken als het nodig is. Maar hij stapt uit en voor hij het portier weer dicht doet zegt hij: “Van alle kankeragenten, ben je de enige kankersmeris die een beetje normaal heeft gedaan.”

Rechercheur Bejo Bejo groeide op in Amsterdam en werkt nu als rechercheur voor de Amsterdamse politie.

About the author:
Has 76 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top