OURGROUND
No Comments

Purpura imperfectie: waarom ik #blotebenenweer haat

Purpura benenPurpura benen: waarom the fuck zou je foto’s van benen vol met vlekken op het internet knallen?! Uhh, ja dat vraag ik mij terwijl ik deze blog schrijf ook af. Misschien om een keertje eerlijk te zijn en een tegenhanger te bieden tegen alle ‘perfecte plaatjes’ die we met zijn allen delen. Of misschien gewoon omdat ik jullie alvast wil voorbereiden op mijn dalmatiërslierten deze zomer, zodat ik schaamteloos met blote benen kan rond paraderen. Feit blijft: purpura benen zijn kut. Doe mij maar mijn ongeschonden #instaproof beentjes van vroeger.  

Purpura bij het ontbijt

Mijn benen zijn altijd mijn compensatiepunten geweest voor het feit dat ik geen borsten en geen billen heb. Waar mijn vriendinnen de mannen konden verleiden met hun prachtige vrouwelijke rondingen, kreeg ik zo af en toe een erg welkom complimentje over mijn dunne spillebenen. In de winter had ik daar verder niet zoveel aan, maar in de zomer kon mijn broek of rokje niet kort genoeg zijn vond ik zelf.

Na een avondje met die lange stengels op de bar te hebben gedanst, zit ik wat beschonken op het toilet. Met mijn broek tot op mijn enkels, heb ik uitstekend uitzicht op mijn onderlijf. Alleen lijkt mijn onderlichaam plots van een dalmatiër in plaats van op dat van mij. Overal zie ik bloedrode vlekken. Aangezien de drank mij een uiterst kalm gevoel bezorgt, besluit ik mijn vlekkenpalet gewoon goed onder de deken te verstoppen. Wat je niet ziet dat is er niet, is op dat moment mijn buitengewoon doordachte beredenering.

Purpura

Ziekenhuishumor

De volgende dag bel ik toch voor de zekerheid maar even mijn nichtje (dokter) om te peilen of deze rode zee ernstig kan zijn. Het is zondag dus ‘eventjes langs de dokter wippen’ zit er niet in helaas. En om nou direct naar de spoed te gaan? Ook weer zowat. Aan de telefoon legt ze mij uit dat ik op de vlekken moet drukken en dat als ze niet verkleuren, ik er vanuit kan gaan dat het purpura zijn. Bingo, de vlekken zijn zelfs met mijn immense kracht niet weg te drukken. Eerst maar even googelen wat purpura überhaupt betekent:

Purpura is niet wegdrukbare roodheid, berustend op erytrocyten extravasatie.

OURGROUND purpuraDeze lastige woorden betekenen in normale mensentaal: purpura zijn puntbloedingen die door verschillende ziektes of omstandigheden, veroorzaakt kunnen worden. Het zijn als het ware kleine bloeduitstortingen in de huid van de armen, benen, buik of billen. Nou check, check en dubbel check. Al deze lichaamsdelen zijn op het moment inderdaad ontsierd door bloedrode monstertjes.

Zoals mij wordt opgedragen, bel ik de huisartsenpost en ja hoor, ik mag met mijn brakke hoofd en mijn naar alchohol ruikende adem naar de huisartsenpost. Mijn heldin van een nichtje springt ook op de fiets om mij bij te staan en met een broodje mayo nog in mijn hand, word ik alweer doorgestuurd naar de spoedeisende hulp. ‘Even uitsluiten dat het geen leukemie is’, zegt de dienstdoende arts serieus. WHAT THE FUCK?!? Ik slik mijn grap – it’s a good day to DIE HARD – maar even in.

Ziekte zonder naam

Inmiddels zijn we 100 ziekenhuisbezoekjes, zes gaten in mijn benen (dankjewel biopten) verder en om leukemie hoef ik mij gelukkig geen zorgen meer te maken. Wat het dan wel is? Geen idee. En de dokters ook niet trouwens. Eerst was het misschien een reumatische ziekte, toen vasculitis (dit is een ontsteking van de bloedvaten) en nu is het ‘misschien’ de auto-immuunziekte van Henoch-Schönlein. Dit is een ziekte die normaal eigenlijk voornamelijk bij kinderen voorkomt en gezien wordt als een overgevoeligheidsreactie van het lichaam tegen bepaalde infecties. Symptomen zijn onder andere dus rare vlekken, maar ook nierklachten en gewrichtsontstekingen.

Purpura for life

In praktijk zou je in een bepaalde zin kunnen zeggen dat mijn benen wekelijks ongesteld worden: er lekt bloed uit mijn bloedvaatjes waardoor ik onder de rode vlekken kom te zitten. Geen tampon helaas die daar tegenop bokst. Als ik hardloop kan ik daarna bijna niet lopen van de pijn, als ik vlieg moet ik steunkousen aan en als ik in de zomer (met warm weer wordt het erger) een man probeer te verleiden, kan ik maar beter een huidkleurige panty aandoen. Al kun jij je afvragen of dat versieren dan überhaupt van de grond komt. Gelukkig heb ik inmiddels een hele knappe vriend aan de haak geslagen die ik geregeld commandeer met warm weer voorop te lopen als eye candy. Zo kijkt iedereen naar zijn goed gelukte hoofd (en benen) en niet naar mijn ofwel zweterige look (met broek aan) ofwel blote benen met dalmatiërprint.

Ik vraag mijn dokter geregeld, wanneer mijn benen weer eventjes de oude zijn, of het confettifeest nu eindelijk afgelopen is. Zijn antwoord: ‘ik zou de slingers nog maar even niet ophangen Catherina. Het zou kunnen dat je deze purpura voor de rest van je leven met vlagen terugkrijgt.’ Ok. Dankjewel feestneus.

De rest van mijn leven een lange broek aan

Hoewel ik het eerste jaar mij zo schaamde dat ik zelfs met dertig graden nog een lange broek droeg, boeit het mij nu veel minder. Ook het ziekenhuis fiets ik (hard) voorbij. Geregeld vragen mensen mij of ik niet wil uitzoeken wat er met mij aan de hand is. Second opinions, spirituele artsen, een vegan dieet?! Maar wat ik heb gemerkt, is dat het op die manier je hele leven gaat beheersen. Ik kon op een gegeven moment alleen nog maar aan die stomme ziekte denken. Bovendien was ik veel te veel met mijn uiterlijk bezig en met wat andere mensen van mijn vlekken vonden. Ik realiseerde mij dat wanneer ik zou accepteren dat ik de rest van mijn leven purpurabenen heb, de uiteindelijke uitkomst alleen maar kan meevallen. En die drie keer per jaar dat ik naar het ziekenhuis moet, van de pijn niet kan slapen of op een zomers huwelijk meer aandacht trek dan de bruid mag ik me gewoon lelijk voelen. Lelijk voelen we ons allemaal weleens, of het nou om een puist (heb ik ook nog eens trouwens) of om een ‘Harry Potter boek in braille’ op je benen is.

Twijfel jij deze zomer of je wel voor die korte broek moet gaan? Denk dan aan mij, trek hem zo hoog mogelijk op en vier die (ongeschonden) vrienden!

Meer persoonlijke verhalen van Catherina lezen? Ze schreef onder andere over haar overleden vader in de blog De dood van dichtbij: mijn laatste herinneringen aan jou.

About the author:
Has 64 Articles

Uiteraard is dit schrijfsel weer uit de pen van Catherina gekomen! Na haar ode aan Amsterdam is onze nieuwe OURGROUND telg over haar passie ‘vreten’ gaan pennen en schreef ze de mega hit: de Amsterdamse superficial succesformule. Ze schrijft met een gezonde dosis liefde en toewijding, voor OURGROUND maar ook op haar eigen blog: www.thewritersblog.com. We zijn blij en vereerd met deze top aanwinst in het team!

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top