OURGROUND
No Comments

Sommige dingen (verg)eet je nooit meer.

jimbaran beach
Vorige week was ik voor werk aan het eten in een sterrenzaak in Amsterdam en dacht ik met weemoed terug aan mijn reis door Azië. Als je in plaats van twee keer per maand voor de gezelligheid ineens drie keer per dag uit eten ‘moet’ dan maak je best bizarre dingen mee. Zeker in Azië. De service is daar ietwat anders dan we gewend zijn in ons Mokum, laat staan de tafelmanieren. Sommige dingen (verg)eet je nooit meer…

Drie maanden naar Azië met een vrouw die niet van rijst houdt, was al een uitdaging op zich. Onze eerste ervaring met de Oosterse eet cultuur was in Jimbaran. Jimbaran staat bekend om zijn Fresh Seafood restaurants op het strand, onder het genot van een prachtige zonsondergang. Rond 16 uur komt de lokale bevolking uit de hangmatten om de tafels en stoelen klaar te zetten.

‘Presj seapoeeet’ klonk het ineens om ons heen. Als echte sales tijgers probeerden de obers ons te overtuigen om in hun tent genaaid te worden. Inmiddels reden de touringcars met Chinezen ook de parkeerplaats op, dus waren er gelukkig nog meer slachtoffers.
De ambiance was geweldig, alleen vlogen de rabiës ons om de oren. En dan heb ik het niet over onze Joodse vrienden met lange pijpenkrullen. Nee, dit was duidelijk het vakantieadres van alle zwerfhonden die Bali rijk is.  Eén beet of lik kan al dodelijk zijn, dus zo erg was het allemaal niet. Toch frappant dat een ‘local’ aan de tafel naast ons, intens aan het zoenen was met een hond die beschikte over drie poten en vijf ogen. Onze koningin zou zeggen: “iek vien goorrr”.
Het voordeel van een open keuken, in een mooi restaurant, is dat je de passie van de koks kunt meebeleven. Het nadeel van een open keuken in ons restaurant, was dat we konden meekijken hoe de kok in onze pan nieste.

bali

Mijn vriendin draaide kok-halsoverkop haar hoofd om, maar het kwaad was al geschied. Nu was het de beurt aan de maag om zich om te keren. Toch konden we er niet wakker van liggen, want de ‘verkouden’ enthousiaste kok die de gerechten ook kwam brengen was zo aandoenlijk. Hij had een big smile op zijn gezicht en een gebit waarvan de beste orthodontist van Nederland zou denken: ‘’Ik houd van uitdagingen, maar dit worden slotjes. Levenslang’’.

Dat het eten uit de “sea” kwam wilden wij wel geloven, maar of het ook “fresh” en “food” was, twijfelden we aan. Terwijl de kreeft, mosselen en red snapper pas 4 minuten op tafel stonden kwam de ober er alweer aan: ‘’You penis?’’ ‘’Je bent zelf een lul’’, zei ik. Hij vroeg blijkbaar of we al klaar waren met eten.

Slurpen, rochelen, boeren en aparte service; het hoort er in Azië allemaal bij. Kan ik er aan wennen? Helaas. Maar als ik het vergelijk met een sterrenzaak in Amsterdam waar je jezelf hoort te verontschuldigen als je hoest, lachen verboden is en je stemgeluid op trilfunctie dient te staan, dan vallen die manieren in Azië nog wel mee. Het is misschien niet allemaal perfect, maar in Azië word je wel bediend met liefde en een lach. In Amsterdam word je bediend door een student met een bijbaan, die aftelt tot hij of zij weer naar huis mag.
In Amsterdam word je er als zaak keihard op afgerekend, in Azië zijn ze al lang blij dat er wordt afgerekend..

ger blogGerald Adrian, Marketing & Communication Manager bij PingProperties is een sfeermaker pur sang. Alles in het leven moet gevierd worden. En als er geen reden is? Dan verzin je maar wat! Quote: Mensen die zeiken moeten wijken.

Wat: Tafelmanieren
Waar: Bali versus Mokum
Waarom: Waarom niet
Website: www.eetiquette.nl

About the author:
Has 76 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top