OURGROUND
No Comments

Steppin’ up my game

“Je kunt inderdaad wel zien dat je dit eerder hebt gedaan”, zegt de hippe man. Trots kijk ik achterom, waarna ik bijna tegen een geparkeerde scootmobiel flikker. Tierende oudjes als gevolg. Onverslaanbaar ga ik door en ik tik tijdens deze testrit met gemak de 25km per uur aan…op een step.

img_1717

Een hybride elektrische step, welteverstaan. En voordat je nu stop met lezen omdat je vindt dat ik echt too nerd too handle ben; hold your horses! Let me explain! Ook ík heb er namelijk zo’n dikke 2 jaar over gedaan te accepteren dat de step het leukste, makkelijkste en de meest milieuvriendelijke manier van stedelijk transport is, eentje die je ook nog eens knallers van kontspieren oplevert.

Het begon allemaal in Parijs, de stad van de liefde, de Eiffeltoren en de miljoenen steps. Iedere zichzelf respecterend hipstertje owned de step-game volledig. Ik zag daar 2 jaar geleden zakenlieden in scherp gesneden pak op hun dooie gemak wat trucks doen terwijl ze wachtten op groen licht. Alles in mij schreeuwde: GEEF ME ZO’N APPARAAT. Maar helaas werd ik tot inkeer gemaand door mijn gezelschap. Hij vond het te nerd, te gevaarlijk en bovendien had ik toch al een fiets?

Klopt allemaal. Maar na een aantal jaar op dezelfde voet door te zijn gegaan stonden de teller inmiddels op 12 gejatte fietsen (no joke, soms wel 2 op een dag) en boeit het me echt niet meer wat mensen van me denken. En: een gevaar op de weg zal ik toch altijd blijven, per fiets, te paard, te voet of te step. Bovendien had de Zwitserse steppengigant Micro zojuist een nieuw model gelanceerd, eentje waarbij steppen en elektrisch zoeven zich kunnen afwisselen. Perfect voor de brakke zondagen, wanneer je benen door de alcohol gedegradeerd zijn tot stalpoten.

Toch eerst maar een test-rit, zo’n apparaat is namelijk niet echt gratis. Het hippe Urban Mobility Couple dat de zaak in de Jordaan runt is ontzettend enthousiast en sleurt me direct de weg op. Even wennen wel, want step je harder dan 6 km per uur, dan neemt de elektrische modus het over en krijg je een goede kick-start die een tijd voortduurt. Mocht er dus onverwacht een fietser of oudje van links komen, moet je remmen met de rem en NIET met je voet. Got it.

Ik was brak die dag, en dan weet ik dat overhaastte beslissingen zelden goed uitpakken.

Na een lunch en wat gepeins, besluit ik ervoor te gaan. Trillend reken ik af (wat ik al zei: niet gratis, deze shit) en bespreek m’n nieuwe milieuvriendelijke vriend morgenochtend op te halen (want eerst moet dit natuurlijk worden gevierd in de kroeg en stel je vooooor dat ik ‘m op dag 1 al kwijt zou raken). 3 uur later staan we iedereen die het horen wilt lallend te verkondigen dat we een nieuw familie-lid hebben, eentje die erg onderhoudsvriendelijk is en weinig geluid maakt. Luid applaus volgde. En de volgende ochtend voelt het inderdaad echt alsof we onze newborn uit het ziekenhuis mogen ophalen. En als Sinterklaas, Kerst en LowLands in één.

Het kind is nu een week en een paar dagen oud en doet het uit-ste-kend. Iedere dag leer ik ‘m steeds beter kennen en ook dat ik geen lange jas moet dragen als er gestept wordt, en een grote handtas is ook vrij vervelend. Het is een handzaam geval dat erg veel duimpjes van omstanders krijgt. M’n step en ik. Nu al niet te breken #NTB.

Wat: see me rollin’
Waar: steppin’ up my transportation game in Amsterdam
Waarom: fietsen worden gejat, steppen is top!
Website: kopen, kopen? 

About the author:
Has 100 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top