OURGROUND
No Comments

Valenpijn

Mijn naam is Aris Thijssen, ik ben dertig jaar oud en ik ben vrijgezel. Een simpele maar belangrijke zin die ik altijd tijdens mijn beurt in onze nog steeds vrijgezel ondersteuningsgroep uitspreek. Erkenning is stap één. De groep geeft steun. Eén van de moeders verzorgt, zoals altijd, een warme maaltijd. Vandaag kwamen daar zelfgebakken hartvormige koekjes bij met in glazuur de tekst: ‘jij bent altijd mijn Valentijn’. Een klein gebaar maar een welkome afwisseling van dag-oude-pizza en magnetron-maaltijden. Nog warmer dan de maaltijd is de afsluitende groepsknuffel. Vandaag steviger dan anders. We weten waarom: Valentijnsdag.

Je bent vrijgezel. Even ter controle. Is het een ziekte? Heb ik een probleem? Volgens mij niet namelijk. Er komen in ieder geval verdomd weinig collectebussen met een diepvrieslasagne icoontje langs om geld op te halen voor een redmiddel. Waarom wordt er dan naarmate je ouder wordt op gereageerd alsof je last hebt van een chronische huidziekte?

Het gebeurt wel vaker dat mensen in gevangenschap vergeten hoe het is om vrij te zijn. Maar een gezonde portie bindingsangst heeft wat voordelen. Om te beginnen heb ik verdomd weinig ‘donderslag-bij-heldere-hemel ruzies’ in de kroeg. ‘’Sorry jongens ik moet gaan, maar voor 90% procent van de tijd is ze heel lief.’’ Kennelijk laat die borderline-geen-aandacht-paniek-onzekerheid zich alleen zien bij groepen groter dan twee. Ten tweede lig ik niet elke kerst in een dubbele gescheiden ouders spagaat tussen Renesse en Appingedam. En ja, mijn kleren liggen nog steeds gestreken in mijn kast. Eet ik gezond en sex komt op geregelde basis langs. Een niet onbelangrijk derde voordeel: Het gaat weer weg ook.

En nee, ik ben geen verbitterde vrijgezel die last heeft van wat Valenpijn. Op een tentamen over ‘Nothinghill’ zal ik beter scoren dan twee vragen over ‘Die Hard’. ‘ALLES is liefde’ en ‘ALL you need is love!’ Het nummer bedoel ik dan, niet het programma. Iemand vinden om in een gek stemmetje mee te praten, wat iedereen stront vervelend vindt maar wij heel leuk, is ook iets wat ik ambieer. Maar ik weiger mee te spelen aan dit dertigers potje relatiepaniekvoetbal. Iedere vrijgezel boven een bepaalde leeftijd loopt met diezelfde angst in de ogen die je ziet in de laatste fase van een stoelendans. Deze ontbindingsangst is een stuk gevaarlijker. Persoonlijk vind ik namelijk samenwonen nadat je drie keer naar elkaar hebt geglimlacht in de supermarkt wat snel. Je hoeft niet direct de tweede meisjesnaam van elkaars oma te weten maar een achternaam lijkt mij toch het minste. Daarbij, deze generatie ontvangt fysiotherapie voor een blauwe plek, sporten als krankzinnige en gaan niet slapen totdat ze het vitamine alfabet dubbel afgetikt hebben. We worden makkelijk 125. Dan is een relatie lang hoor. Opa redde het tot 85 door de laatste vijf jaar zijn gehoorapparaat uit te zetten. Wat is jouw plan?

Vijftig is het nieuwe dertig en ik stel naar boven bij. Het is als die passagiersrij die zich driekwartier voordat het vliegtuig vertrekt vormt bij de gate. Waarom gaan mensen in die rij staan? Ik blijf in ieder geval zitten met een kop koffie, laptop op schoot en loop 1 minuut voor vertrektijd het vliegtuig in. Als ik deze blog nog een keer schrijf als ik 42 ben, dan mag je op een verjaardag reageren alsof ik twee dagen verwijderd ben van een stevige interventie.

 

aris 2

Aris is volgens zichzelf een overall charmante verschijning, keukenprins, benadigd danser en een weekend roker. Aangezien we niks aan zijn stuk mogen aanpassen zullen we dit ook niet aan zijn bio doen. Laten we het daar dus maar bij houden.

About the author:
Has 76 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top