OURGROUND
No Comments

Volgens mijn dokter heb ik BDD

insecure

“Het komt vaak voor bij jonge vrouwen in de stad” zegt de dokter. Je hoeft er niet bang voor te zijn. Door deze woorden begin ik dus best bang te worden. Ik kijk naar zijn hippe, niet doktersblouse. “BDD staat voor Body Dismorphic Disorder” gaat hij verder. Het zorgt ervoor dat een persoon een vertekend beeld heeft van hoe hij of zij eruit ziet. Het heeft niets te maken met ijdel zijn of zelf-geobsedeerd. Het zorgt er alleen wel voor dat iemand zich veel zorgen maakt over het uiterlijk.

Volgens Theo Bouman, als klinisch psycholoog verbonden aan de Rijksuniversiteit Groningen en gespecialiseerd in dit probleem, komt een stoornis van de lichaamsbeleving meer voor dan we denken. Sommige buitenlandse deskundigen schatten zelfs dat in de westerse wereld inmiddels een op de honderd mensen lijdt aan een vorm van ingebeelde lelijkheid. Oh haha nou dat ben ik helemaal niet, denk ik terwijl ik uit het raam kijk. Mijn oog valt op een guitig wit duifje dat voorbij vliegt. Jaren geleden is er ADD bij me geconstateerd. Ik volg dan ook het liefst het vogeltje dat daar in de verte vliegt maar ik herpak mijn focus en schuif m’n stoel dichterbij om te horen wat de dokter te vertellen heeft. Echt veel woorden worden er niet aan vuil gemaakt. (Hij weet niet eens dat ik vroeger al samen met mijn zusje onze armharen obsessief liet weglaseren en voor mijn 25e al aan cellulitis behandelingen deed.) Ik heb wel het nummer van een psycholoog voor je, zegt hij.
HOLD UP.

Don’t get me wrong. Ik houd van de man die daar voor me zit. Toen ik vroeger nog onder de rivier woonde, kreeg ik van de dokter een preek als ik onbeschermd seks had gehad. Van deze dokter krijg ik antibiotica. Hij is een echt niet-lullen-maar-poetsen-type. Als je binnenkomt stelt hij meteen de vraag “Waar heb je last van?” Dan volgt snel: “Oh oke, de assistente geeft je een recept mee. Bye” Ik houd er wel van.

my-friends-me

Maar toch ben ik bang dat deze conclusie iets te snel getrokken wordt. Of ik wil dat de conclusie te snel getrokken wordt Zijn we niet allemaal onzeker in deze levensfase? Vinden we onszelf niet allemaal af en toe een klein beetje lelijk? Willen we niet allemaal dingen doen waar we mooier van worden? Ik moet eerlijk bekennen dat het stemmetje in mijn hoofd soms best een bitch kan zijn. Sta ik een leuk rokje te passen hoor ik haar al: “JE BENT DIK, JE BENT LELIJK. Dat nieuwe kledingstuk heb je nodig om er leuk uit zien” Geloof mij, ik eet er verder geen frietje minder door.
Ik draai mijn hand er ook niet voor om om het nummer van een jongen te vragen. Maar als ik mezelf op een foto zie denk ik wel eerder aan honderd dingen die ik zou willen veranderen dan “Goh wat ben ik toch een #knappie.” Toch ben ik ervan overtuigd dat dit bij de leeftijd hoort. Ja, misschien is het een beetje overdreven dat ik het liefst hairextensions draag, maar ik heb dun haar. Ik heb gel lak op mijn nagels, maar ik heb broze nagels. Ik bleek m’n tanden want ze zijn niet meer zo wit. Ik pak een zonnebankje, want anders ben ik echt lijkbleek maar dat gaat vast over naarmate ik ouder word.

Ik probeer met een smoesje zo snel mogelijk weg te komen uit de dokterskamer. “Ik heb te weinig tijd op het moment” zeg ik. “Echt waar, die verdomde masterscriptie” ik pak vliegensvlug mijn tas en jas. “Ik kom later wel terug” zeg ik zo luchtig mogelijk. Ik laat het moedervlekje op mijn arm dat ik weg wou hebben even voor wat het is. Ik maak me wel zorgen over mijn uiterlijk maar ik heb geen BDD. Punt. Ik wil mijn studievriendinnetje bellen om dit hilarische nieuws te delen maar krijg haar voicemail. Schiet me te binnen dat ze vandaag haar lippen liet doen. Zou ik ook best willen.

About the author:
Has 132 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top