OURGROUND
No Comments

Waarom je niet naar je yogadocent moet luisteren

Als yogadocent is dit misschien een rare boodschap: maar als je in de yogaklas staat dan is het aan te raden om niet naar de docent te luisteren. Tenminste niet wanneer dit ten koste gaat van naar jezelf luisteren. Ik zal je uitleggen waarom.

Ik ben in de war. Het voelt alsof ik jaren heb gedacht dat de aarde plat is, maar nu erachter ben gekomen dat de aarde rond is. Mijn (yoga)wereld staat even op zijn kop. Twee jaar geleden heb ik een opleiding gedaan tot yogadocente. Ik leerde zorgvuldig hoe de houdingen eruit moesten zien en ook welke aanwijzingen of ‘cues’ ik mijn leerlingen moest geven zodat ze op de juiste manier in de yogahouding stonden. Ik bestudeerde zorgvuldig de plaatjes en namen van de houdingen. Schreef per houding op hoe je voeten, knieën, handen en eigenlijk je gehele lichaam in de houding eruit moest zien. Deze ‘alignment’-regels heb ik uit mijn hoofd geleerd om te slagen voor mijn examen en uiteindelijk heb ik ook met deze regels op zak altijd lesgegeven.

 

Geschiedenis van de yoga-opleiding

Yoga is pas sinds korte tijd razend populair in de Westerse wereld. Dit betekent dat ook de eerste yoga-opleidingen pas eind 1980 gegeven worden. Hiervoor was het heel gebruikelijk dat je eerst jaren bij dezelfde docent yoga volgde, zo nu en dan inviel wanneer hij of zij ziek was en zo langzamerhand in het yogavak rolde. Tegenwoordig lijken we allemaal te springen om the gift of yoga over te brengen. Dit is natuurlijk fantastisch, maar betekent ook dat we ons in een sneltempo het yogadocentschap eigen proberen te maken. Afhankelijk van de yogavorm die je kiest kun je een yoga Teacher Training volgen. Een opleiding van 100, 200, 300 of 500 lesuur. Soms verdeeld over een aantal maanden en soms een soort crash course van een maand. Om in deze beperkte tijd de yogaopleiding toegankelijk te maken moest de kunst van het yogavak gesimplificeerd en gegeneraliseerd worden. Dit is heel erg logisch, maar tegelijkertijd ook zonde.

 

We zijn niet allemaal hetzelfde

On the inside we are all the same’ – is een quote die vaak gebruikt wordt in de context van racisme en vooroordelen. Helaas gaat deze quote niet op in het geval van yoga. We zijn helemaal niet hetzelfde van binnen. Tuurlijk we hebben allemaal botten, spieren, organen en fascia, maar de bouw van ons lichaam is verschillend. We vinden het allemaal heel logisch dat onze tanden er verschillend uitzien, waarom vinden we het dan vreemd als onze botstructuur óók verschilt. Zo kan het zijn dat hoe lang je ook traint je nooit in een volledige lotushouding kunt komen omdat je botstructuur dit niet toelaat. Of dat je nooit met je handen op de grond komt bij een vooroverbuiging. Dit heeft niks te maken met dat je het niet hard genoeg probeert of dat je te weinig yoga-uren hebt gemaakt, jouw lichaam is simpelweg anatomisch zo gebouwd dat het je nooit gaat lukken.

 

Functionele yoga

Waarom doe je aan yoga? Omdat je graag voldoet aan een plaatje wat je ergens gezien hebt, hetzelfde wilt kunnen doen als je buurman of omdat je het fijn vindt om bepaalde delen van je lichaam te stretchen. Kies jij voor het laatste, dan zou dit ook het doel moeten zijn voor je yogapractice. Dit betekent dat wanneer je in een houding staat, je vooral zelf gaat onderzoeken wat je voelt. Voel je stretch in het gebied dat je wilt stretchen? Voel je pijn of helemaal niks en moet je daarom de houding aanpassen? Een yogadocent kan vanaf de buitenkant niet zien wat jij van de binnenkant voelt. Op dit moment doe ik een Teacher Training over functionele yoga en kom er keer op keer achter dat het niet uitmaakt hoe de pose eruitziet, je kunt nauwelijks voorspellen wat iemand voelt. Jij bent zelf de enige die ervoor kan zorgen dat je een functionele practice hebt. Verken dan ook de pose, probeer een variatie op de pose en ga op onderzoek uit wat voor jouw lichaam het beste werkt.

 

Luister niet naar je yogadocent

De titel van dit stuk is een beetje gekscherend: je moet niet luisteren naar je yogadocent. Maar ik meen het echt. Vanochtend was ik nog in de les en begon de docent aan mij te duwen en trekken zonder met mij in gesprek te gaan over de houding. Zonde, want ik zou haar haarfijn kunnen uitleggen waarom ik er (bewust) voor kies om in bepaalde houdingen niet verder te willen duwen. Ik voel zelf het beste aan wanneer ik een goede stretch voel en wanneer iets pijnlijk is of dat ik helemaal niks voel. Wat je dan doet als iemand toch aan je lichaam begint te sjorren? Vriendelijk glimlachen en ‘nee’ schudden. Mocht dat niet helpen dan zeg je desnoods dat je een blessure hebt. Hoe flauw het ook klinkt, soms is een leugentje voor eigen bestwil best ok.

 

Als je meer over dit onderwerp wilt lezen dan zou ik het boek ‘Your body, your yoga’ van Bernie Clark of de lessen van Anat en Marcel van de Yoga Garden aanbevelen. Ze hebben de wereld van yoga voor mij op zijn kop gezet en het voelt alsof ik weer opnieuw moet leren hoe ik the gift of yoga kan overbrengen, maar deze keer wel met in mijn achterhoofd dat de wereld niet plat maar rond is.

 

Nog meer van mijn gebrabbel lezen? Naast dat je moet stoppen met luisteren naar je yogadocent moet je ook stoppen met vlees eten. Ja, echt. Lees hier waarom.
Foto door Jeannette Huisman

About the author:
Has 91 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top