OURGROUND
No Comments

De dood van dichtbij: mijn laatste herinneringen aan jou

Rouw en verliesDe dood van heel dichtbij meemaken is confronterend. Maar soms is het goed om een herinnering te delen. Vandaag delen we een hele persoonlijke: hoe het laatste moment voor een afscheid het meest verdrietige, maar ook het meest bijzondere kan zijn wat je ooit meemaakt. 

Het einde

Zijn gebruinde huid zit in een gepijnigde plooi tussen zijn wenkbrauwen. Hij ademt zwaar en zijn veel te dunne armen liggen verkrampt naast zijn nog dunnere lichaam. De zon schijnt en het is een heldere koude dag. Een blauwe hemel leek altijd een voorboden voor hoop. Nu voelt het als een stilte voor de storm.

Want stil is het. Zo stil. Iedereen zoekt een plekje in zijn te kleine thuis. Ik zit even naast zijn bed, starend naar het emmertje bloed naast hem. Ik moet het schoonmaken. Het wegboenen, die verdomde rotziekte uitwissen. Papa wordt even wakker. Hij kijkt geërgerd op zijn horloge. Ik weet wat het betekent. Ik slik. Tijd was nog nooit zo’n tegenstrijdig verlangen. Tussen verlossing en een gedwongen afscheid.

Terwijl ik naar de keuken loop wordt er aangebeld. Mijn hart maakt een sprongetje. De dokter. Verlossing of leven? Verlossing of leven? Het bonst boos in mijn hoofd. Ik kijk naar de klok. Het uur van de waarheid. Mijn broertje zit op het balkon met een emotieloze blik. Starend in de verte. Alsof hij daar zijn evenwicht zal terugvinden.

De stilte wordt nog intenser wanneer we in de kamer naast ons het rustige fluisteren van mijn vader horen. Mijn moeder en oom roken een sigaret en blazen droevig in een gestaag ritme uit. Het zal een eenzaam afscheid zijn. Daar zijn we op voorbereid. Papa is bijna jarig. Bijna 61. Voor altijd bijna 61.

De deur gaat open. Mijn moeder en oom staan op. Ik kijk expres niet naar de deur. Ik pak mijn broertjes hand. We knijpen hard, hopend de pijn even niet te hoeven voelen. In de boom voor ons zitten twee merels vrolijk op en neer te hupsen. Geluksvogels zijn het.

Mijn broertje staat op en loopt de keuken in, richting de trap. Ik weet waar hij heen gaat. Hij gaat bidden. Op zijn manier. In het donker en alleen. Die god roepen waar hij sinds de kanker met stelligheid niet meer in gelooft. Ik voel mama achter me. Haar rustige passen tot ze naast me zit. ‘Vandaag om 20 uur komt de dokter. Het is genoeg. Het is te veel.’ Ik huil niet. Ik heb het gevoel dat ik zelf dood ga, maar dat hoeven ze niet te weten. Ik moet sterk zijn. Voor papa, voor oma, voor Gemma, voor Philip en vooral voor Reinier. Shit, het verdriet grijpt me met haar dikke vingers bij mijn keel. Ik loop mama achterna de trap af. Ik blijf in de donkere gang staan terwijl ze het aan mijn broertje vertelt. Ik hoor een gesmoorde gil. Als een dier, door merg en been. Ik voel me licht worden in mijn hoofd. Neem mij, neem mij dan toch godverdomme.

Zonder dat ik weet waar ik heen ga, ren ik zonder jas naar buiten. Ik krijg geen lucht. De zon schijnt op mijn gezicht en de vogels fluiten. Half rennend steek ik over. Langs het grote grasveld. Langs de bomen. Ik sla bij het water rechtsaf. Zie de uitgestrekte stijger en loop met een nat gezicht van de tranen naar de waterkant. Ik kruip op één van de banken die voor de hotelgasten bedoeld is. Men laat me mijn gang gaan. Ze zullen vast voelen dat ik op het randje loop.

Papa zit normaal altijd naast me. Ook hier. Straks nooit meer. Het is stil. Ik adem diep in en uit. Zometeen is hij weg. En er is niks wat dat zal veranderen. Ik huil niet meer. Ik staar alleen naar wat nu is en straks voor altijd was. Het water en de zon lijken zich er weinig van aan te trekken.

Mijn laatste beetje energie trekt me overeind. Ik wil zijn laatste momenten niet missen. Ook al maken ze me bang. Ik snuit mijn neus en probeer even van de zon te genieten. Voordat ik weer naar binnen ga snuif ik een teug frisse lucht op. De geur van de dood went niet.

Terwijl ik de woonkamer in loop zie ik mijn vader weer wanhopig op zijn horloge kijken. Hij is er klaar mee. Dit is geen leven meer. Dit is doodgaan. Het is niet eerlijk, maar het voelt kut. Die strakke blik op dat verdomde horloge. Het einde is een stuk minder romantisch dan in films.

Hoewel hij nauwelijks energie heeft om zijn ogen open te doen, moet hij zijn handtekening onder een contract zetten waar hij tot het laatste moment zo voor heeft gevochten. Net genoeg geld om ons te laten afstuderen. Op goed vertrouwen dat de tegenpartij niet voor het geld, maar voor menselijkheid kiest. Zijn bibberende hand noteert 10 april 2009. Shit, dat moet opnieuw. Hij lijkt bijna om te vallen. Zo breekbaar. Ik krabbel snel 10 oktober 2014 neer. Hij zet een handtekening en stort bijna terug in zijn bed. Zuchtend van de pijn.

Het einde komt veel sneller dan je denkt. Het nadert terwijl je gespannen eten haalt, de afwas doet, een sigaret rookt, iets naar binnen probeert te krijgen. En dan plots is het half acht. Automatisch verzamelt iedereen zich om papa’s bed. Hij opent zijn ogen en ziet alleen maar wanhopig huilende gezichten. ‘Zo had ik het me juist niet voorgesteld’, zegt hij stellig. We weten het. Hij wil dit alleen doen. Hij kan niet anders. Hij kijkt mijn moeder aan en ze gebaart dat het tijd is om te gaan. Hij kijkt nog even naar mijn broertje en tovert een glimlach op zijn gezicht. ‘Jou vind ik het liefst, niet vergeten hè.’ We grinniken allemaal. Papa’s humor, een hint naar toen alles nog goed was. Mama pakt ons vier beet en we gaan naar buiten. Even heel hard huilen en dan champagne drinken. Op een afscheid van het mooiste stukje leven. De liefste vader die we nu voor altijd moeten missen. Op de hoop dat we hem bij ons kunnen houden. ‘Ik zal nooit helemaal verdwijnen. Ik laat vier versies van mijzelf achter.’ Tijd om te gaan pap. Vaarwel

Met herinneringen houden wij de mensen die we moeten missen dichtbij ons. Wil jij ook graag een herinnering delen? Stuur ons een berichtje. Of lees Catherina’s laatste blog over tips bij verdriet om iemand die er niet meer is.

About the author:
Has 64 Articles

Uiteraard is dit schrijfsel weer uit de pen van Catherina gekomen! Na haar ode aan Amsterdam is onze nieuwe OURGROUND telg over haar passie ‘vreten’ gaan pennen en schreef ze de mega hit: de Amsterdamse superficial succesformule. Ze schrijft met een gezonde dosis liefde en toewijding, voor OURGROUND maar ook op haar eigen blog: www.thewritersblog.com. We zijn blij en vereerd met deze top aanwinst in het team!

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top