OURGROUND
No Comments

Hoe falen het einde lijkt, maar juist het begin van succes is

Schaamte is het begin van succes

“There is only one thing that makes a dream impossible to achieve: the fear of failure.” – Paulo Coelho

Mijn angst om te falen en het gevoel dat ik gefaald heb, zijn twee van mijn minst favoriete interne processen. Ik pieker, ik lig er wakker van en eens in de zoveel tijd zorgt het voor een lichte paniekaanval of een existentiële crisis. Is het dan mijn droom om nooit meer te falen? Nee. Hoe groter je dromen, hoe groter de kans om te mislukken en na iedere mislukking opent zich een deur naar succes.

Frontale klap na falen

Ik ben zojuist frontaal aangereden. Mijn zelfvertrouwen ligt aan diggelen over het trottoir verspreid en mijn schrijvershart ligt bloedend tegen een stoeptegel aan, tussen afval en onzinnigheid. Ik heb snoeihard gefaald en dat niet alleen: ik heb mijzelf al die tijd voor de gek gehouden. Ik kan helemaal niet schrijven. Het staat zwart op wit: “stuk getuigd van weinig talent en verveeld al na de eerste twee alinea’s.” De woorden van een gerenommeerde schrijver. De woorden van iemand die mijn zelfbeeld vermorzeld heeft.

Het klinkt allemaal wat dramatisch, maar voor mij is het echt een dingetje. Niet een ding van leven of dood, maar toch zeker een moment dat ik twijfel of ik ooit nog hardop moet uitspreken dat het mijn grootste droom is om ooit een boek te schrijven. Ik klik de mail weg, loop met een donderwolk en een buik vol verdriet de dag door en ga zonder met iemand te praten diezelfde avond om acht uur naar bed. Doei wereld, doei droom, doei klote schrijver.

Waarom falen en schaamte hand in hand gaan

Het voelt ook heel eenzaam. Ik krijg eigenlijk weinig mee van andermans falen. Schijnbaar is het iets waar wij ons voor schamen. Uit een onderzoek van McGregor en Elliot (2014) blijkt dat dit niet zo gek is. Falen en schaamte zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ze zeggen bovendien dat wanneer jij en ik falen, wij de negatieve lading van dit falen destilleren uit een gevoel van schaamte. Dit komt voort uit de angst dat mensen om ons heen ons ontmaskeren en ons afwijzen omdat wij, denken we, hun liefde niet waard zijn (p.219).

Dit is herkenbaar voor mij. Mijn eerste gevoel wanneer ik faal, is dat ik dit graag met de mensen die ik liefheb deel. Mijn tweede gevoel is echter: don’t you fucking do it! Ik ga toch niet mijn eigen graf graven? Straks wijs ik hen direct met hun neus op het feit dat ik niets meer ben dan een nietsnut. Ze zullen de volgende keer dat ze mijn stukken lezen, de gerenommeerde schrijver in hun achterhoofd horen klagen. Dankje de koekoek, ik doe net alsof mijn neus bloed.

De zes fases van het falen

Ik ga alle fases van rouw door: Ontkenning, boosheid, vechten, depressie en aanvaarding. Ik ontken in eerste instantie dat ik gefaald heb, en geef de schrijver de schuld. Hij is subjectief, hij kan zelf niet schrijven, het is belachelijk, je kent het wel. Vervolgens word ik boos, met name op mijzelf maar ook een beetje op de wereld. Het vechten is aan de beurt: ik schrijf een boze mail naar hem terug en zeg daarin dat ik er niets van begrijp. Vervolgens loop ik depressief met mijn ziel onder mijn arm, zwelgend en peinzend over het talent dat ik verloren ben. Om vervolgens te aanvaarden dat mijn stuk misschien inderdaad veel minder goed was dan ik in eerste instantie dacht.

Het proces na het falen

McGregor en Elliot leggen uit dat falen en schaamte een belangrijk proces op gang brengt: namelijk zelfevaluatie. Ik faal en ga mijn eigen falen tot in detail evalueren. Hoewel ik op dat moment misschien denk dat mijn falen onomkeerbaar is, kom ik er steeds meer achter dat het tegenovergestelde waar is.

De cyclus van falen kent namelijk nog een laatste fase en een kerst op de taart: werken en vervolgens zegevieren. Zoals Ellen DeGeneres zegt: “It’s failure that gives you the proper perspective on success.” Ik leer van mijn fouten en leg de lat hoger dan voorheen. Falen komt namelijk ook met een groot cadeau: feedback en inzicht. 48 uur lang sluit ik mij op met mijn laptop. Ik lees, ik herlees, ik schrijf, ik herschrijf, ik aanvaard alle hulp die ik krijg, om vervolgens met knikkende knieën en een gezonde dosis spanning het nieuwe stuk op de post te doen.

Het moment waarop ik mijn herkansing aanvaard heb, voel ik al dat het mij verrijkt. Ik ben dankbaar dat er iemand eerlijk tegen mij is en de tijd neemt om mij iets te leren. De kers op de taart ga ik jullie niet onthouden: ik krijg het stuk nog diezelfde dag terug met in de bijlage een lofzang. De schrijver sluit zijn mail af met: je kunt schrijven, geef de moed niet op. Blijven oefenen en net zo goed blijven schrijven als je mij met dit stuk hebt laten zien!

Wat is de conclusie van dit persoonlijke relaas? Robert F. Kennedy zei eens: “Only those who dare to fail greatly can ever achieve greatly”. Amen.

Dit artikel is onderdeel van de reeks minicolleges omtrent identiteit. Benieuwd naar het voorgaande minicollege? Lees hier meer over hoe autonomie en identiteit onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. 

About the author:
Has 24 Articles

Uiteraard is dit schrijfsel weer uit de pen van Catherina gekomen! Na haar ode aan Amsterdam is onze nieuwe OURGROUND telg over haar passie ‘vreten’ gaan pennen en schreef ze de mega hit: de Amsterdamse superficial succesformule. Ze schrijft met een gezonde dosis liefde en toewijding, voor OURGROUND maar ook op haar eigen blog: www.thewritersblog.com. We zijn blij en vereerd met deze top aanwinst in het team!

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top