OURGROUND
1 Comment

Column over waarom vegetariër zijn (soms) kut is, maar je het wel moet worden

Waarom vegetariër zijn niet altijd leuk isWacht, ho, rustig, niet meteen op je achterpoten gaan staan! Begrijp mij niet verkeerd, ik ben hartstochtelijk vegetariër. Voor het milieu, voor de dieren, voor de toekomst. Maar voor mijzelf? Niet altijd. Want god, wat mis ik de Filet Americain.

Waarom ik vegetariër wil zijn

If slaughterhouses had glass walls, everyone would be a vegetarian. – Paul McCartney

Sinds 1 januari 2018 eet ik vegetarisch. Ik at sowieso al weinig vlees; mijn moeder, mijn stiefzusjes en menig vriendin gingen mij al lang geleden voor. Kortom, smoesjes als ‘ik wil anderen niet tot last zijn’, waren op mij niet van toepassing.

Ik kan het al een poosje niet meer aan mijzelf verkopen: wel moord en brand schreeuwen als mijn hond met zijn pootje tussen de klapdeur komt, maar vriendelijk mijn ogen sluiten voor al die beesten die een (ook nog eens heel kort) hondenleven leiden. Ook documentaires als Before the Flood en Cowspiracy maakten dat ik steeds serieuzer naar mijn al overtuigde vrienden ging luisteren. Door deze docu’s kon ik niet langer mijn ogen sluiten voor de enorme impact die de vee-industrie op het milieu heeft of hoe intelligent de wezens eigenlijk zijn die wij zo massaal en gemakkelijk afslachten. 

Wat me uiteindelijk helemaal over de streep trok? Een opmerking van mijn stiefzusje: ‘je zegt ja tegen alles wat je in je mond stopt. Dus ook tegen het verneuken van onze aarde en het martelen van miljarden dieren’. Okay, that’s disturbingly true goddammit.  

Waarom geen dieren op je bord soms kut is

Toch, ondanks dit alles vind ik het niet altijd makkelijk. De eerste maand was ik superblij. Ik was trots op mezelf, keek met meer zelfliefde in de spiegel en aaide zonder schuldgevoel de koeien op de kinderboerderij. Maar na een maand kwam er naast mijn blijdschap ook frustratie de kop opsteken. Want hoewel ik voorheen niet veel vlees at, kwam ik erachter dat dit toch altijd meer is dan je zelf denkt. De bitterballen op vrijdagmiddag, de biefstuk bij Loetje, de Filet Americain op mijn brood. Zelfs mijn grote vriend Ali op de Jansteenstraat in Amsterdam loop ik nu voorbij, omdat jawel, op een Turkse pizza ook vlees zit (hier kwam ik achter toen ik al twee smakelijke happen naar binnen had gegooid).

Waarom ik een keer de fout inging

De gevaarlijkste momenten zijn wanneer ik brak ben. Ik moet bekennen dat ik in deze tweeënhalve maand dan ook een keer echt gezondigd heb. Met kipnuggets om precies te zijn. Ja mensen, niet eens biologisch vlees. Ik heb er niet van genoten kan ik je vertellen. Het enige wat ik voor mij zag, waren die arme kuikens die door een hakmachine heen gehaald werden. Mijn vriend maakt nu regelmatig de (misschien wel terechte grap) dat ik een fop-vegetariër ben. Maar daar laat ik mij niet door uit het veld slaan. Ik ben gewoon weer opnieuw begonnen.

Waarom we eigenlijk van kind af aan al geen vlees zouden moeten eten

Mijn conclusie: het is dus eigenlijk voornamelijk kut dat ik de smaak mis. Want dat wil ik helemaal niet. Laatst las ik een tekst onder de Instagram post van Romy Boomsma. Zij laat haar dochtertje Bobby al vanaf het begin geen vlees eten en daardoor mist ze het ook niet. Ze ziet dieren als vrienden en niet als iets om in haar mond te stoppen. Dat raakte mij. Hoewel ik nu heel bewust kan kiezen dat ik geen vlees meer eet, kan ik mij inderdaad voorstellen dat het nog mooier is als je het überhaupt niet gewend bent. Ik zou dan de smaak niet missen en daarnaast ook op een andere manier naar ‘vlees’ kijken. Dr. Bruce Miller schrijft in zijn boek Raising Disease Free Kids dat de gewoontes en de normen en waarden omtrent eten, voornamelijk gevormd worden in onze kindertijd. Hij legt uit dat een positief rolmodel cruciaal is. Wanneer een kind zich op latere leeftijd realiseert dat vlees van dieren überhaupt bestaat, zal de motivatie om het toch te gaan eten laag zijn.

Kortom: het liefst was ik eigenlijk vegetariër geweest vanaf het begin van mijn leven. Dat had het een stuk makkelijker gemaakt. Voor nu kies ik er echter zelf bewust voor, ook al is het soms best lastig. En de Filet Americain? Ik ga toch die van de Vegetarische Slager maar eens proberen. Wie weet verzacht dat de pijn.

Milou Turpijn schreef de prachtige column ‘Waarom ik geen vlees eet en jij daar ook mee zou moeten stoppen‘. Zij schrijft eigenlijk perfect op waarom wij eigenlijk allemaal vegan zouden moeten zijn. Ook vegan of vega en heb je leuke tips of een eigen verhaal? Schroom dan niet een reactie achter te laten!

About the author:
Has 64 Articles

Uiteraard is dit schrijfsel weer uit de pen van Catherina gekomen! Na haar ode aan Amsterdam is onze nieuwe OURGROUND telg over haar passie ‘vreten’ gaan pennen en schreef ze de mega hit: de Amsterdamse superficial succesformule. Ze schrijft met een gezonde dosis liefde en toewijding, voor OURGROUND maar ook op haar eigen blog: www.thewritersblog.com. We zijn blij en vereerd met deze top aanwinst in het team!

1 COMMENT
  1. anoniem

    Beter een fopvegetariër dan helemaal niet. Dit is echt niet een geval ‘doe het goed’ of ‘helemaal niet’

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top