OURGROUND
No Comments

Een depressie op je vijfentwintigste: ‘noem het maar ernstig depressief hoor’

depressie OURGROUNDEen depressie op een ‘hoogtepunt’ in je leven. Eva kan erover meepraten. Ze weet op haar vijfentwintigste een uitzonderlijk goede baan binnen te slepen, een voorbode voor een goede start zou je denken. ‘Niet dus. Al na de eerste werkweek voelde ik mij niet goed. En dit gevoel werd alleen maar erger.’ 

Voor de depressie

Van jong af aan ben ik altijd al heel streng voor mijzelf geweest. Hoewel ik anderen alle vrijheid gaf om te zijn wie ze wilden zijn, kon ik mijzelf enorm hoge doelen stellen. Daarnaast was ik (daar ben ik in ieder geval nu achter) een perfectionist en streber. Ik kon met mijn blik op oneindig naar een doel toe werken, zonder misschien uiteindelijk echt te weten of deze doelen eigenlijk wel echt bij mij passen.

Maar waar die depressie nou precies begon? Dat is lastig te zeggen. Een cruciaal punt is echter zeker de start van mijn nieuwe baan geweest. Ik werd aangenomen voor een traineeship waarvan ik stiekem nooit had verwacht dat ik het zou worden. De werkdruk was hoog, maar met name het verwachtingspatroon nekte mij. Ik had constant het gevoel dat ik niet kon voldoen aan wat er van mij werd verwacht. Mijn zelfbeeld werd steeds meer aangetast en daarnaast kon ik niet meer goed slapen. Ik begon me af te vragen: ‘Zit ik hier wel goed? Waarom voel ik mij zo slecht?’ De stress en mijn slapeloosheid waren voor mij uiteindelijk doorslaggevend: ik moest stoppen voordat het erger zou worden. Dit voelde als ongelofelijk falen. Zo’n geweldige en gewilde baan opgeven, wat een sukkel ben je dan! En het ergste was nog, vanaf het moment dat ik mijn baan opzegde, voelde ik mij alleen maar kutter.

De depressie

Hoewel ik het toen nog niet wist, was ik ook toen al depressief. De opstapeling van stress, de extreme slapeloosheid, de negatieve gedachten, het verdrietig zijn zonder reden, huilen zonder opluchting, in één woord verschríkkelijk. Ik voelde mij zo ellendig en alleen. Ik begreep niet wat er met mij aan de hand was en waarom ik zo zonder duidelijke reden slecht functioneerde. Uit een soort laatste wanhoopsactie besloot ik weer op zoek te gaan naar een baan. Hoewel dit uiteindelijk ‘uitkering technisch’ een zege is geweest, was het compleet onzinnig om te gaan werken in mijn staat. Ik kon niets meer onthouden, ik raakte constant de weg kwijt (zelfs wanneer ik naar plekken moest die ik al honderd jaar uit mijn hoofd kende), ik werd angstig en had het gevoel dat ik mijzelf èn mijn intelligentie had verloren. Er waren momenten waarop ik een zwerver op straat zag lopen en alleen maar kon denken: dit word ik.

Wat het erger maakte, was dat ik alsmaar dacht: ik heb toch niks te klagen? Ik heb alles: een vriend, een fijne thuissituatie, leuke vriendinnen, een master op zak, waarom voel ik me dan zo kut? Daarnaast deed iedereen in mijn omgeving het goed: hun leven zat als het ware in de lift, terwijl ik steeds dieper naar beneden zakte. Misschien is dit wel de reden dat ik op een gegeven moment zo graag mijn zusjes kleding droeg. Ik wilde hen, of ieder ander ‘normaal’ iemand zijn. Iedereen behalve mijzelf.

Adviezen bij depressie

‘Ga lekker naar de kapper’, ‘misschien moet je even op vakantie?’, ‘neem even een aantal dagen voor jezelf!’, het zijn allemaal goed bedoelde adviezen geweest, maar zo werkt het niet. Ik sliep nauwelijks meer en was lichamelijk echt ziek. Ik kreeg geen hap meer door mijn keel en kon niet meer normaal functioneren. Professionele hulp was de enige optie. Aan de hand daarvan werd al snel duidelijk dat ik depressief was. Hoe dit kon? Mijn psychiater antwoordde hierop: ‘Het is als een verkeerde cocktail van slaaptekort, stress en eigen karaktertrekken. Een doorgeslagen stresssysteem zorgt er vervolgens voor dat sommige hersengebieden  juist overactief worden (wat zorgt voor te grote aanmaak van stress hormonen) en andere gebieden juist minder actief en het serotonine en dopamine systeem in je hersens uit balans raken. 

Toen ik eenmaal de diagnose kreeg, was ‘de oude Eva’ al ver weggeraakt. Dit was ontzettend pijnlijk. Het voelde alsof mijn oude leven voorbij was. Niks hielp voor mijn gevoel: hardlopen, mindfulness, dankbaarheidslijstjes, ik kon het allemaal doen tot ik een ons woog. Op een dag keek ik in de spiegel – 10 kilo lichter en na weken van chronisch slaaptekort – en herkende mijzelf niet meer. Ik was zo rusteloos en opgejaagd, het was alsof ik constant een overdosis aan drugs in mijn lijf had. En dat eiste zijn tol: ik voelde mij niet alleen ziek, maar zo zag ik er ook uit.  

Depressie: medicatie, professionele hulp en liefde van familie en vrienden hebben mij gered

Met behulp van een psychiater, psycholoog, coach, familie en vrienden en tot slot medicatie, begon ik aan mijn herstel. Langzaam en met babystapjes, leerde ik mijn ziekte te accepteren. Dankzij medicatie sliep ik weer en gingen mijn gedachten minder met me op de loop. Kleine geluksmomentjes dienden zich weer aan, zoals lachend door de regen fietsen. En voor het eerst durfde ik weer te geloven in mijn lichaam, mijn geest en mijn toekomst. Mijn relatie had de depressie misschien niet overleefd, ik wel.

Voor mijn gevoel heeft mijn depressie eeuwig geduurd, maar volgens de professionals uiteindelijk eigenlijk relatief kort. Zeker gezien ik er behoorlijk diep in zat. September 2016 kon ik de hele wereld aan: ik kwam terug van 3 maanden vakantie en begon met mijn eerste echte baan. Nog geen 3 maanden later, half december 2016, kreeg ik die vreselijke diagnose die depressie heet en sinds juni/juli 2017 voel ik mij weer de oude. Al bestaat de oude Eva niet meer trouwens, want ik heb ontzettend veel geleerd over mijzelf en van mijn depressie en dit heeft me een ander mens gemaakt. Ik ben relaxter, luister naar mijn lichaam en weet een stuk beter wat ik belangrijk vind.

Meer weten over depressie

Waarom ik mijn verhaal vertel? Omdat ik graag mensen wil helpen die met dezelfde problemen kampen als ik heb gedaan. Ik was destijds zo op zoek naar herkenning. Ik struinde het internet af en las de meest deprimerende boeken om maar te begrijpen wat er met mij aan de hand was. Hopelijk kan ik met mijn verhaal het taboe ‘depressie’ doorbreken en mensen het gevoel geven dat er licht is aan het einde van de tunnel.

Wat ik tot slot nog graag kwijt wil: ik heb mij een half jaar lang 100x op een dag afgevraagd hoe ik het had kunnen voorkomen, de depressie. Mijn therapeut zei dan altijd: ‘als je het had kunnen voorkomen, had je het gedaan!’ Dat wil ik mensen meegeven die in een soortgelijke situatie verkeren. Je kunt er niks aan doen en het is niet jouw schuld! Het overkomt je echt. Hoe vaak iedereen dit mij niet heeft moeten zeggen voordat ik dát wilde aannemen. En daarnaast dat het écht een hersenziekte is en niet een ‘dinsdag dipje’. Je hele dopamine en serotonine systeem raakt uit balans waardoor je hippocampus kleiner wordt. Hierdoor leidt je dus echt aan symptomen als geheugenverlies en overmatige aanmaak van stresshormonen. Niks aanstellerij dus!

Wil je naar aanleiding van klachten meer weten over depressie, de verschillen met overspannenheid en een burn-out, of welke hulp het beste bij je past, zoek dan altijd contact met je huisarts voor de juiste informatie. Voor algemene informatie verwijzen we je naar www.depressie.nl.

Dit artikel werd geschreven door Catherina aan de hand van een diepte-interview met Eva. Eva is een pseudoniem. Dit omdat de ‘echte’ Eva liever nog niet teveel aandacht op zichzelf vestigt. Mocht je vragen hebben, dan mag je ons altijd een berichtje sturen. Zit je zelf niet lekker in je vel en ben je op zoek naar een beetje hulp? Wie weet heb je iets aan de blogs van onze favoriete spreker en coach Jasper Scholten of wil je zelfs wel een keertje persoonlijk met hem afspreken. Toch raden wij altijd aan om daarnaast advies in te winnen bij jouw dokter, ook als je het gevoel hebt dat het allemaal ‘nog niet zo erg is’. Je kunt er maar beter vroeg, dan te laat bij zijn!

About the author:
Has 64 Articles

Uiteraard is dit schrijfsel weer uit de pen van Catherina gekomen! Na haar ode aan Amsterdam is onze nieuwe OURGROUND telg over haar passie ‘vreten’ gaan pennen en schreef ze de mega hit: de Amsterdamse superficial succesformule. Ze schrijft met een gezonde dosis liefde en toewijding, voor OURGROUND maar ook op haar eigen blog: www.thewritersblog.com. We zijn blij en vereerd met deze top aanwinst in het team!

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top