OURGROUND
No Comments

Mijn struggle met de ratrace: de eerste scheurtjes

Hallo daar, ik ben het. Je lotgenoot in deze ratrace. Althans, ik was je lotgenoot. Nu niet meer. Ga er eens lekker voor zitten, trek je millennial pink legging maar even goed omhoog en vouw je vingers om je gemberthee met citroen en kaneel, zonder suiker. Dit is zo’n verhaal waarvan je doet alsof het niet over jou gaat, maar waarvan je stiekem heel goed weet dat je diep van binnen ook zo’n knagend stemmetje hebt zitten.

De ratrace voor die felbegeerde baan

Flashback naar 1 juni 2016. Deze carrièretijger had net een baan binnengesleept als consultant bij een niet nader te noemen bureau. Want ja, wie ben je tegenwoordig nog zonder ‘consultant’ achter je naam? Juist, helemaal niemand. Zonder gekheid: ik begon na een bloedstollende sollicitatieperiode (de ratrace dus) aan die felbegeerde baan en was warempel een beetje trots op mezelf. Dat had ik toch maar mooi gedaan. Ik ging namens mijn werkgever vanaf dag één werken voor een flitsend bedrijf, zou waanzinnig snel en veel gaan leren en kreeg ook nog eens honderden belachelijk leuke en lieve collega’s cadeau. Het voelde bijna alsof ik het niet verdiend had, en dus dook ik head first in het werk.

Dat ik daar niet een beetje op mijn lauweren zou kunnen rusten, terwijl een stagiair me druiven zou voeren, had ik al wel bedacht. De advieswereld staat niet bekend om de begerenswaardige work-life balance, maar daar stond dan toch wel tenminste status tegenover. En een steile leercurve, on the job ervaring, samenwerkingen met managementteams van de grootste bedrijven in Nederland en ga zo maar door. Daarnaast was ik (er zijn nu nog maar een paar eigenschappen van over) een razend nieuwsgierig, leergierig, ambitieus, hardwerkend, pleasend en onzeker persoon. Inderdaad, een insecure overachiever. Dames en heren, zie hier het recept voor een vliegende start én een burn-out.

Ik verklap natuurlijk al veel te veel van dit spannende verhaal, maar dat doe ik met een reden. ‘Know thyself,’ zoals ze dat dan zeggen. Ik verklap ook alvast dat je jezelf nooit door en door zal kennen, en dat dat ook meteen een van de mooie dingen van het leven is. Genoeg hiervan.

Na de wittebroodsweken

De eerste maanden vlogen voorbij en ik was blij. Natuurlijk kreeg ik af en toe klussen waarvan ik niet begreep dat een afgestudeerd persoon ze moest doen, maar die kleine frustraties kon ik wegslikken. Dat lukte me steeds minder naarmate de tijd verstreek en zo leerde ik bijzonder snel en effectief delegeren. Dat zorgde er weer voor dat ik een gigantische opdracht kreeg. Eentje waaraan ik vol enthousiasme en energie begon, maar waar ik vervolgens toch echt even van ging stotteren. Of beter gezegd, waarvan ik dacht: WHAT THE FUCK DENKEN ZE DAT IK HIERVAN GA BAKKEN?

Ik raakte gestresst en ja, dat is een understatement. Uiteraard zou ik juist rond die periode te horen krijgen of ik een vast contract zou krijgen of niet, dus misschien kun je je voorstellen hoe mijn toestand was. Mijn lieve vrienden en familie hebben het regelmatig moeten bekopen, om nog maar te zwijgen over de fysieke reacties op mijn adrenalinegehalte dat voortdurend door het dak ging.

Geslaagd

Maar zoals het een ware insecure overachiever betaamt, slaagde ik voor beide toetsen met vlag en wimpel. En interessant genoeg steeg mijn zelfvertrouwen daarmee niet. Blijkbaar maakte het niet uit hoe mijn werk beoordeeld werd, ik koos ervoor om te denken dat ‘ze me gewoon aardig vinden’ in plaats van goed in wat ik deed. Dat ik gewaardeerd werd om mijn persoonlijkheid in plaats van om het resultaat dat ik leverde. Maar 1; dat was niet het geval en 2; stel dat dat wel zo was, NOU EN? Achteraf kan ik dat duidelijk zien, als een teken dat ik wat werk te doen had met mezelf.

Benieuwd hoe dit verhaal afloopt? Anne zal de komende maanden verslag doen van haar struggle met de ratrace! Houd ons (en haar) dus in de gaten voor meer 🙂

About the author:
Has 132 Articles

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top