OURGROUND
No Comments

Stil verdriet: de onzichtbare blessure

Onderbuikpijn door stil verdrietStil verdriet is als een blessure: je ziet er vaak weinig van aan de buitenkant, maar voelen doe je het maar al te goed. Het kruipt door je dagen heen, als onkruid tussen je planten. Voordat je het weet sta je in de ochtend op en is die stille pijn opeens alles wat er is. Wat je dan doet? Met je vingers in de aarde en trekken maar.

Onderbuik(pijn) van stil verdriet 

Ken je zo’n dag dat je wakker wordt en denkt: dit wordt hem niet? Vroeger noemde mijn moeder dat ‘met je verkeerde been uit bed stappen’, ik noem dat ‘met je verkeerde zelf uit bed stappen.’ Mijn eigen aangezicht in de spiegel staat mij niet aan, ik moet bijna huilen als ik in mijn agenda kijk en het lijkt wel alsof mijn te dikke buik de hele dag praatjes tegen mij aanhoudt. Gemene praatjes, welteverstaan. Mijn vriend houdt niet van mij, mijn moeder belt me nooit terug en het voelt alsof ik alleen op de wereld ben.

Depressie

Heus, ik ben niet het depressieve type. Tenminste, ik zou van mijzelf willen zeggen dat ik redelijk optimistisch ben. Na de dood van mijn vader pakte ik snel mijn ‘normale’ leven weer op. Ik werkte me een slag in de ronde, ik klom op de bar ondanks het lood in mijn schoenen en lachte zelfs weer om de flauwe grappen van – tja – iedereen eigenlijk. Maar vanbinnen huilde ik regelmatig in stilte. En soms voelt het alsof dat verdriet in mijn DNA is opgeslagen. Alsof het een stukje van mij is geworden.

Ik schreef eerder hoe belangrijk het verdriet om iemand is. Dat je die persoon en de herinneringen aan diegene dichtbij je houdt door dit verdriet toe te laten. Maar toen had ik het over iets anders dan dit knagende, zeurende gevoel. Dit middeltje waarvan ik soms de gedaante van een zuurpruim of treurmuis aanneem. Het resulteert in momenten waarop ik alleen maar kan denken ‘waarom the fuck voel ik me zo kut.’ Het hardop zeggen lijkt dan ook vaak geen optie, hoe leg je iemand uit dat jij je regelmatig zo depri voelt als een opgesloten orka in het Dolfinarium? Alleen hangt er geen vin, maar een stel mondhoeken naar beneden.

De psychoanalytische kijk op rouwverwerking

Er is veel geschreven, met name vanuit een psychoanalytisch perspectief, over rouw en wat dit met een mens doet. De psychoanalytische benadering, wanneer we het over rouw hebben, baseert zich op de filosofische theorie van Sigmund Freud. Hij ging uit van het principe dat het menselijk lichaam onlosmakelijk is verbonden met de menselijke geest. Binnen het rouwproces vertaalt dit zich in het idee dat fysieke klachten vaak in de kern veroorzaakt worden door geestelijke problemen. Dit klinkt logisch: toen mijn vader overleed had ik allerlei lichamelijke pijnen. Ik had oprecht hartenpijn, dit voelt alsof je hart zo ongeveer uit je lichaam valt en komt ook vaak voor bij liefdesverdriet. Ik kreeg voor het eerst in mijn leven (en helaas niet voor het laatst) een heftige paniekaanval. De oorzaak van deze inzinking? Mijn fiets werd voor mijn neus weggesleept door de gemeente, terwijl ik die dag voor het eerst weer de moed bij elkaar had geraapt om naar mijn studie te gaan. Niet het einde van de wereld zou je denken, maar op dat moment was het wel voldoende aanleiding voor een paniekaanval. Ik vergat in die periode werkelijk waar alles, ik had extreme vlagen van onverschilligheid en kon soms van de hoofdpijn niet slapen. De lichamelijke zwakke plekken die ontstaan bij rouw zijn dus een ‘normaal’ fenomeen. Maar geldt dit ook voor de zwakke plekken die verdriet en rouw achterlaten in je brein?

De dood in je DNA

Mijn theorie is dat wanneer wij iemand verliezen, ons emotionele DNA ook verandert. Dat die zwakke plekken net zo goed in ons brein ontstaan door de emotionele belasting die verlies met zich meebrengt. Hoewel verlies mij in een bepaalde mate sterker heeft gemaakt – mijn relativeringsvermogen, veerkracht en levenswijsheid zijn zich noodgedwongen gaan ontwikkelen – heeft er zich tegelijkertijd ook een soort stil verdriet in mijn zijn genesteld. De oorzaak hiervan: het diepe besef dat het leven geen garanties kent. Waar ik vroeger altijd terug kon vallen op het heerlijke (naïeve) idee dat ‘mij zoiets nooit zou overkomen’, heeft het leven (of eigenlijk de dood) mij nu een nieuw idee cadeau gedaan: het ‘wat heeft het voor een zin’-gevoel. Een soort somberheid die de eeuwige optimist nog met koppijn op bed kan doen belanden.

Het positieve randje aan het ‘alles gaat voorbij’–gevoel

Ik wil jullie niet somber achterlaten: dit verhaal gaat ergens naartoe. Ten eerste naar de conclusie dat het ‘wat heeft het voor een zin’-gevoel eigenlijk ook rust kan geven. Het heeft allemaal ook niet per se zin, daarom moet je de boel soms maar lekker de boel laten. Het kan buitengewoon veel rust geven als jij je realiseert dat werk maar werk is en dat de wereld niet vergaat als je van de somberheid onder je bureau in slaap valt. Ten tweede praat ik graag over dit sombere gevoel, omdat het soms zo onduidelijk is waar het vandaan komt. Het kan natuurlijk zijn dat het helemaal niet voorkomt uit iemands dood. Sommige mensen hebben hun hele leven last van somberheid – het zit al in hun DNA – maar in mijn geval geeft het mij juist veel kracht dat ik het wél kan herleiden naar het verlies van mijn vader en naïviteit. Dit mede omdat ik hierdoor weet dat het ook weer minder wordt, want ook dit gevoel is tijdelijk.

Tot slot is het soms fijn voor de omgeving om er bij stil te staan dat er sprake is van een ‘zwakke plek’. Iemand kan niet ruiken dat jij een emotionele zwakke plek hebt, net zo goed als dat het niet aan het blote oog zichtbaar hoeft te zijn dat jij last hebt van een blessure. Leg dus gewoon uit aan je omgeving dat je soms somber bent en waar dit vandaan komt. Dan kunnen mensen er rekening mee houden of je zelfs af en toe uit die somberheid trekken. Blessures worden vaak niet voor niets met wat hulp verhopen door een fysiotherapeut of bijvoorbeeld masseur. Ga dus op zoek naar een fysiotherapeut voor je brein zoals een coach, psycholoog of (in geval van rouw) een rouwspecialist. 

Catherina schreef al vaker over de gevolgen van verlies. Lees bijvoorbeeld de blog Hoe je omgaat met verlies (en hoe niet)

About the author:
Has 58 Articles

Uiteraard is dit schrijfsel weer uit de pen van Catherina gekomen! Na haar ode aan Amsterdam is onze nieuwe OURGROUND telg over haar passie ‘vreten’ gaan pennen en schreef ze de mega hit: de Amsterdamse superficial succesformule. Ze schrijft met een gezonde dosis liefde en toewijding, voor OURGROUND maar ook op haar eigen blog: www.thewritersblog.com. We zijn blij en vereerd met deze top aanwinst in het team!

LEAVE YOUR COMMENT

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RELATED ARTICLES
ARCHIEF
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND MOPPIES
OURGROUND

Een blog met gekke, waardevolle verhalen uit het leven van zes vrouwen in Amsterdam.
Geef ons maar Amsterdam!

Ads

Back to Top